Aula mieszcząca się w Centrum Dialogu im. Jana Pawła II w Toruniu 7 stycznia wypełniła się po brzegi gośćmi z różnych stron diecezji toruńskiej. Stało się to za sprawą koncertu kolęd w wykonaniu kleryków Wyższego Seminarium Duchownego w Toruniu.
Liczni goście, którzy odpowiedzieli pozytywnie na zaproszenie, z pewnością dostarczyli sobie niezwykłych uniesień duchowych. Słowo przywitania skierował wicerektor ks. Leszek Stefański, który sprawował funkcję konferansjera podczas koncertu, jednocześnie biorąc czynny udział w radosnym i pełnym mocy kolędowaniu. Podczas przedsięwzięcia zaszczycił widownię swoją obecnością Krzysztof Zaremba, znany i ceniony artysta sceny toruńskiej, kierownik muzyczny teatru „Baj Pomorski”, który zajął się kierownictwem muzycznym oraz całą aranżacją widowiska.
Repertuar, w skład którego wchodziły kolędy – można by rzec – nieprzeciętne, został przyjęty przez widownię z wielką radością. Wśród znanych utworów takich jak chociażby: „Wśród nocnej ciszy”, „Gdy się Chrystus rodzi”, „Gdy śliczna Panna”, można było usłyszeć także pieśni bożonarodzeniowe Bractwa Kurkowego oraz kolędy pochodzące z Mszy beatowej Katarzyny Gaertner. Te ostatnie wzbudziły największe poruszenie na widowni.
Po wykonaniu wszystkich utworów można było usłyszeć rozlegające się okrzyki „bis”. Na koniec głos zabrał rektor WSD ks. kan. Dariusz Zagórski, który podziękował najpierw ks. Leszkowi Stefańskiemu oraz Krzysztofowi Zarembie za organizację i aranżację tego wydarzenia. Następnie słowa wdzięczności skierował do alumnów biorących czynny udział w koncercie, zaznaczając, że takie przedsięwzięcia przyczyniają się do ewangelizacji i są swoistą akcją powołaniową.
Znane kolędy i pastorałki w wykonaniu zespołu Zakopower z liderem Sebastianem Karpielem-Bułecką, zabrzmiały w sobotni wieczór w Łodzi.
Koncert w kościele Najświętszego Serca Jezusowego na Retkini, zatytułowany „Zakopower – kolędowo”, to część trasy koncertowej zespołu, promującej płytę wydaną na Boże Narodzenie 2016 roku. Podczas koncertu w szczelnie wypełnionym kościele, słuchacze wysłuchali znanych kolęd w aranżacjach zespołu: „Gdy się Chrystus rodzi”, „Lulajże Jezuniu”, „Przybieżeli do Betlejem” i inne. Pojawiły się także typowo góralskie pastorałki: „Ej, malućki”, „Przy hornej dolinie” czy „Ej a wcora z wiecora”. Muzycy wykonali także kolędę „Lulejże mi, lulej”, wykonywaną niegdyś przez Ewę Bem i znaną z filmu Miś. Sebastian Karpiel-Bułecka złożył także wszystkich zebranych w świątyni noworoczne życzenia w „góralskim stylu”, a koncert nie obył się bez bisów. Podczas koncertu członkowie zespołu grali także na tradycyjnych instrumentach góralskich: dudach podhalańskich i fujarach słowackich.
Ależ skąd! Oczywiście, że lubię! Kocham przecież wszystkich ludzi. Rozumiem jednak, dlaczego padło takie pytanie. „Usprawiedliwię się” za chwilę. Wpierw powiem parę zdań o sobie.
Moje staroniemieckie imię oznacza osobę, która dokonuje wielkich i widocznych czynów gdzieś na północy (nord, czyli „północ” i beraht, czyli „błyszczący”, „jaśniejący”). W pewnym sensie byłem taką osobą. Żyłem na przełomie XI i XII wieku. Urodziłem się w Niemczech w bogatej i wpływowej rodzinie. Dzięki temu od dziecięcych lat obracałem się wśród elit (przebywałem m.in. na dworze cesarza Henryka V). Można powiedzieć, że zrobiłem kościelną karierę - byłem przecież arcybiskupem Moguncji.
Wcześniej, mając 35 lat, cudem uniknąłem śmierci od rażenia piorunem. Wydarzenie to zmieniło moje życie. Przemierzałem Europę, ewangelizując i wzywając do poprawy postępowania. Będąc człowiekiem wykształconym i jednocześnie mającym dar popularyzacji posiadanej wiedzy, potrafiłem szybko zgromadzić wokół siebie grono naśladowców. Umiałem zjednywać sobie ludzi dzięki wrodzonej inteligencji, kulturze osobistej oraz ujmującej osobowości. Wraz z moimi uczniami stworzyliśmy nowy zakon (norbertanie). Poświęciliśmy się bez reszty pracy apostolskiej nad poprawą obyczajów wśród kleru i świeckich.
Powrócę do pytania. Zapewne wielu tak właśnie myśli o mnie. Dzieje się tak, ponieważ jako arcybiskup sąsiadującej z wami metropolii rościłem sobie prawo do sprawowania władzy nad diecezjami w Polsce, które podlegały metropolii w Gnieźnie. Przyznaję, że nie było to zbyt mądre. Jako usprawiedliwienie mogę tylko dodać, że kierowała mną troska o dobro Kościoła powszechnego. Wtedy na Waszych ziemiach chrześcijaństwo jeszcze dobrze nie okrzepło. Bóg jednak wezwał mnie rychło do siebie, a Stolica Apostolska przywróciła bardzo szybko arcybiskupom gnieźnieńskim przysługujące im prawa. Wszystko więc dobrze się skończyło.
W sztuce przedstawia się mnie zwykle w stroju biskupim z krzyżem w dłoni. Moimi atrybutami są najczęściej anioł z mitrą i monstrancja.
Mógłbym jeszcze sporo o sobie powiedzieć, gdyż moje życie obfitowało w wiele wydarzeń. Patrząc jednak na nie z perspektywy tylu stuleci, chcę na koniec gorąco zachęcić wszystkich do realizowania Bożych zamysłów w swoim życiu. Proszę mi uwierzyć, że nawet najgorsze rzeczy Bóg jest w stanie przemienić w dobro. One też mają sens, choć my jeszcze tego nie widzimy z niskiego poziomu naszej ludzkiej egzystencji.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
