Któż nie czytał „Morderstwa w Orient Expressie” Agaty Christie, któż nie zna opowieści o staroświeckim belgijskim detektywie Herkulesie Poirot, który szukał zabójcy wśród współpasażerów mknącego pociągu? A jednak jest takich coraz więcej – i do nich kolejna ekranizacja tej książki powinna dotrzeć. Kultowa opowieść, wspaniałe zdjęcia, wnętrza i kostiumy, znani i lubiani aktorzy (nie tylko Penélope Cruz, Willem Dafoe, Johnny Depp, Derek Jacobi i Michelle Pfeiffer) – to wszystko powinno decydować o sukcesie filmu Kennetha Branagha. A jednak nie wszystko w nim gra. I nie chodzi o to, że film jest mocno niedzisiejszy, trąci myszką, nie ma w nim nawet próby opowieści o detektywie Herkulesie w nowy, nowatorski sposób. Przegadane dialogi, przesadnie patetyczna muzyka, chwilami gubione tempo i rytm powieści sprawiają, że filmowi daleko do poprzednika, ekranizacji w reżyserii Sidneya Lumeta z 1974 r. Olśniony nikt z kina nie wyjdzie, tym bardziej gdy już zna tę historię i ma porównanie.