Czas jest darem od Pana Boga. Żyjemy w określonym czasie. Odliczamy sekundy, minuty, godziny, tygodnie, miesiące, lata... Czas związany jest z porami roku - wiosną, latem, jesienią, zimą. Mówimy o okresach ludzkiego życia: dzieciństwie, młodości, wieku dojrzałym, starości. Dłuższe okresy w historii ludzkości też mają swoje nazwy: starożytność, średniowiecze, współczesność.
W przeżywaniu liturgii Kościoła mamy także nazwy okresów czasowych: Adwent, okres Bożego Narodzenia, Wielki Post, okres Wielkanocy, czas zwykły w ciągu roku. Określony czas kościelny możemy rozpoznać po zewnętrznych znakach i przekazie treściowym głoszonego słowa, sprawowanej liturgii oraz wykonywanych śpiewach.
Pierwszym wizualnym znakiem jest kolor szat liturgicznych - mający swoistą i głęboką wymowę. Następnie wystrój świątyni. Muzyka kościelna pozwala głębiej przeżyć treści poszczególnych okresów.
Najwymowniejsze jest jednak w każdym okresie Boże Słowo i modlitwy kierowane do Boga. Modlitwa koresponduje z Bożym Słowem. Słowo Boże czytane ustami, przyjmowane sercem jest już najgłębszą modlitwą, bo inspirowaną przez Ducha Świętego.
Wielkopostne Słowo Boże w szczególny sposób wzywa do nawrócenia i pokuty. Na początku tego okresu pokazuje ono kruchość ludzkiego życia tutaj na ziemi i ukierunkowanie go ku niebu.
Wielki Post to czas szczególny przybliżenia się do Jezusa Chrystusa - naszego Zbawiciela - Boga. Jezus wielkopostny jest nam bardzo bliski przez ludzki wymiar. Jest On do nas podobny we wszystkim oprócz grzechu.
W Wielkim Poście, kontemplując oblicze Jezusa, poznajemy go bardziej jako naszego Odkupiciela. Poznajemy, by bardziej Go ukochać i w życiu naśladować.
Kontemplujemy Jezusa będącego na pustyni i kuszonego przez diabła. Na modlitwie będzie on nas uczył, jak mamy przeciwstawić się złu.
W Wielkim Poście podążamy za Panem na krzyżowej drodze. On nam pomaga nieść nasze krzyże, które prawie zawsze wydają się nam za duże. Bez Jego pomocy nie potrafilibyśmy godnie dźwigać naszych ciężarów.
Wymowną modlitwą Wielkiego Postu jest patrzenie na krzyż i kontemplacja wywyższonego ponad ziemię Pana, przyciągającego wszystkich ku sobie.
Modlitwa Wielkiego Postu, ta liturgiczna - wspólnotowa, jak i ta bardzo osobista przy "drzwiach zamkniętych naszej izdebki", by nikt nas nie widział, uszlachetni nasze serca i upodobni je do kochającego serca Zbawiciela.