Po upływie pięciu lat od chwili śmierci katolika, który żył w opinii świętości, każdy może rozpocząć proces za pośrednictwem tzw. postulatora - osoby zatwierdzonej przez lokalnego biskupa. W toku wszczętego procesu zbiera się świadectwa i prosi Stolicę Apostolską o nulla obsta (brak sprzeciwu). Po jej otrzymaniu przechodzi się do krytycznego opracowania świadectw, aby ustalić, czy i w jaki sposób dana osoba (nazywana teraz sługą Bożą) praktykowała heroizm cnót lub poniosła śmierć męczeńską. Wszystkie zebrane materiały są następnie przekazane Stolicy Apostolskiej i poddane jej ocenie. Jeżeli ocena będzie pozytywna, wtedy sługa Boży będzie ogłoszony czcigodnym.
Drugi etap polega na ocenie cudów, które są przypisywane wstawiennictwu czcigodnego: jeżeli choć jeden z tych cudów zostanie uznany za autentyczny, wtedy czcigodny będzie ogłoszony błogosławionym (czyli zostanie beatyfikowany).
W trzecim etapie, gdy po beatyfikacji zostanie uznany jeszcze jeden cud, wówczas błogosławiony będzie ogłoszony świętym.
Matka Urszula Ledóchowska zmarła w Rzymie 29 maja 1939 r. Opinia o jej świętości powszechna była wśród osób, które ją znały, a przede wszystkim wśród sióstr z założonego przez nią zgromadzenia. Świadczą o tym listy i wypowiedzi wielu osób.
Bezpośrednim bodźcem do rozpoczęcia starań o beatyfikację matki Urszuli było nagłe i całkowite uzdrowienie 16 lutego 1946 r. w Zakopanem s. Danuty (Magdaleny) Pawlak, urszulanki szarej, z nieuleczalnej choroby (trombopoenia essentialis). Uzdrowienie poprzedzone było nowenną do Serca Jezusowego, odprawioną za przyczyną matki Urszuli. Kardynał August Hlond, ówczesny Prymas Polski, uznał to cudowne uzdrowienie za wyraźny znak Boży do wszczęcia procesu.
Postulatorem sprawy beatyfikacyjnej został mianowany w 1947 r. o. Arnold Lanz TJ, a w roku 1958 - o. Paolo Molinari TJ, który funkcję tę - postulatora sprawy kanonizacyjnej - pełni do dziś.

Procesy informacyjne

W pierwszym etapie prac przeprowadzone zostały trzy procesy informacyjne w krajach, które były terenem działalności Sługi Bożej. Celem tych procesów było przesłuchanie świadków co do ich opinii na temat świętości życia, cnót oraz cudów zdziałanych za wstawiennictwem Sługi Bożej.
Miejsca i czas trwania procesów:
Rzym, Wikariat, 16 III 1949 r.- 9 IV 1957 r.;
Kraków, Kuria Metropolitalna, 23 VI 1950 r. - 2 VI 1951r.;
Viviers (Francja), Kuria Biskupia, 13 V 1951 r. - 28 V 1951 r.

Badanie pism Sługi Bożej

8 maja 1951 r. wikariusz generalny Rzymu, kardynał Clemente Micara, wydał edykt, nakazujący wszystkim osobom, będącym w posiadaniu autografów lub innych wiarygodnych pism Sługi Bożej, oddanie ich Zgromadzeniu Sióstr Urszulanek SJK, aby mogły być przekazane i poddane badaniu przez Trybunał kościelny. Zebrane pisma obejmowały 21 tomów, liczących łącznie 3190 stron maszynopisu. Zostały one wręczone Trybunałowi 3 grudnia 1958 r. W roku 1966 r. po dyskusji w Świętej Kongregacji Rytów (obecnie: Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych) nad opinią teologów-cenzorów, został wydany dekret orzekający, że nic nie stoi na przeszkodzie do dalszego prowadzenia procesu.

Listy postulacyjne

Do akt procesu beatyfikacyjnego dołączane są tzw. listy postulacyjne od różnych kręgów społeczeństwa, skierowane do Ojca Świętego z prośbą o rychłą beatyfikację kandydata na ołtarze. Spośród przesłanych listów, w których prośba o beatyfikację była umotywowana świętością życia Sługi Bożej i aktualnością jej charyzmatu, wybrano sześćdziesiąt - od kardynałów, duchowieństwa, konsult zakonnych, różnych instytucji naukowych i kościelnych, uczestników kongresów i zjazdów, między innymi Światowego Kongresu Urszulanek w Rzymie (niektóre z nich liczyły kilkadziesiąt podpisów), oraz osób prywatnych. Listy te, pochodzące z różnych krajów i kontynentów, zostały w 1972 r. wydane drukiem i włączone do akt procesu.

Ekshumacja ciała Sługi Bożej

Niezbędnym elementem procesu informacyjnego kandydata do chwały ołtarzy jest ekshumancja jego zwłok. Ma ona na celu stwierdzenie tożsamości ciała Sługi Bożego. Ekshumacji doczesnych szczątków matki Urszuli, złożonych w grobowcu Zgromadzenia w Rzymie na Campo Verano, dokonano 22 kwietnia 1959 r., wobec Trybunału Diecezjalnego Wikariatu Rzymu, ówczesnej matki generalnej Franciszki Popiel oraz kilku przedstawicielek Zgromadzenia. Wykazała ona, że ciało po dwudziestu latach nie uległo rozkładowi. 2 grudnia tego roku nastąpiło przeniesienie ciała Sługi Bożej z cmentarza Campo Verano do kaplicy domu generalnego Zgromadzenia w Rzymie, przy ulicy Casaletto 133 (dziś 557).

Procesy diecezjalne w sprawie cudów

Przeprowadzone zostały dwa procesy diecezjalne w celu zbadania dwóch przypadków cudownego uzdrowienia za przyczyną matki Ledóchowskiej.
27 września 1971 r. w Kurii Metropolitalnej w Krakowie nastąpiło otwarcie procesu w sprawie cudownego uzdrowienia Jana Kołodziejskiego 26 maja 1946 r. za wstawiennictwem matki Ledóchowskiej. Podczas procesu przeprowadzono szczegółową analizę dokumentacji choroby uzdrowionego. Zamknięcie procesu miało miejsce 17 lutego 1972 r. w obecności kardynała Karola Wojtyły, który następnie przekazał osobiście akta procesu Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie.
16 kwietnia 1973 r. w Kurii Metropolitalnej w Krakowie nastąpiło otwarcie przez kardynała Karola Wojtyłę drugiego procesu w sprawie nagłego uzdrowienia s. Danuty Pawlak 16 lutego 1946 r. Zakończeniu procesu 26 lutego 1974 r. przewodniczył kardynał Wojtyła, który również te akta przekazał osobiście Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie.