Czy da się żyć w miejscach, gdzie przez wiele lat nie pada deszcz? Gdzie wokoło jest tylko piasek, i to często rozgrzany do czerwoności, który dostaje się wszędzie? Nie da się, choć są tacy, którzy w nich żyją. Bohaterowie francusko-kanadyjskiego familijnego filmu „Sahara” nie mają wyjścia. Tam, na pustyni, żyli ich dziadowie, rodzice i będą żyły ich dzieci i wnuki – jeśli oczywiście... przeżyją. Ważne jest tylko, jak to życie przeżyć. Jak się okazuje, w tym świecie swoją wartość zdają się mieć – jak to u ludzi – miłość, przyjaźń, dobra zabawa. Inna rzecz, że ulegają im mieszkańcy pustyni – węże i inne kąsające paskudztwa. Ludzie nie mają tu dobrej marki. Widzowie sympatyzują z wężem-kobrą Ajarem i jego kumplem skorpionem Pittem. Jadowici Ajar i Pitt muszą przejść przez zdradliwą pustynię saharyjską, by odnaleźć porwaną Evę – piękną zieloną wężycę, w której ten pierwszy jest szaleńczo zakochany. A potem odbić ją z rąk złego zaklinacza sympatycznych węży.