Ciekaw jestem, jak ci dzisiaj szeleściła jesień pod nogami. Nie wiem, czy pamiętasz, jak w dzieciństwie wbiegaliśmy w zgrabione sterty liści i rozkopywaliśmy je z takim rozmachem, jakby się miały unieść wysoko i z powrotem poprzyczepiać do gałęzi. Jakby nasz śmiech miał zatrzymać czas i przestraszyć nadchodzące przymrozki. I zatrzymywał!

Albo ten listopad, niby ziąb, ale czasem nagle robi się tak ciepło, że zdejmujesz kurtkę, wieszasz ją na torbie, bo słońce tak przyjemnie grzeje przez cienki sweter. Lubisz to?

Pytam cię o te drobiazgi: bo jest taki rodzaj ciepła, bo jest taki szelest pod nogami i są takie momenty smutku i szczęścia, których nikt nie przeżyje tak jak ty. Bo nosisz w sobie takie uczucia, takie wspomnienia i takie skojarzenia, do których nikt inny nie będzie miał dostępu. Chyba że kogoś zaprosisz i opowiesz mu o swoim przeżywaniu świata, jesieni, widoku za oknem. Takie spotkania chronią przed samotnością, są jak otwarte okna.

Kiedy czytamy Ewangelię, to tam bez przerwy ktoś kogoś spotyka. Bóg ciągle jest w drodze i co chwilę komuś w tej drodze towarzyszy: dziewczynie z ulicy, żebrakom, trędowatym, a nawet uczonym w Piśmie, którzy sądzą, że pozjadali wszystkie instrukcje obsługi. Jakby Bogu zależało na tych spotkaniach i na tej bliskości. Widocznie jest taki rodzaj szczęścia, które nie pochodzi z tego świata. Ale przychodzi do nas przez innych.

Teksty zainspirowane Spotkaniami pojedynczymi, które były prowadzone przez Wspólnotę Bożego Ojcostwa (www.ojcze.pl) dla osób samotnych, rozeznających powołanie, szukających swojego miejsca na ziemi.

* * *

Ks. Rafał Kowalski
psycholog, pracuje w Ośrodku Terapii Uzależnień „Betania”. Posługuje w Wyższym Seminarium Duchownym w Częstochowie, związany ze Wspólnotą Bożego Ojcostwa