Rok Święty Miłosierdzia, jak i nasz cykl, w którym przedstawiamy uczynki miłosierdzia pełnione w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, zbliżają się ku końcowi. W przedostatniej części cyklu przedstawiamy Warsztat Terapii Zajęciowej „Tęcza”, który mieści się przy ul. II Armii 30-40 w Zielonej Górze. Warsztat powstał 1 stycznia 2001 r., a jego organizatorem jest Katolickie Stowarzyszenie na rzecz Osób Niepełnosprawnych „Tęcza”.

Kierownikiem warsztatu jest Maria Mikuła. – Warsztaty powstały jako odpowiedź na zapotrzebowanie środowiska osób z upośledzeniem umysłowym i od początku były i są przeznaczone dla 20 osób posiadających orzeczenie o stopniu niepełnosprawności ze wskazaniem do terapii zajęciowej – mówi Małgorzata Ambroży, rehabilitant. – Warsztat jest placówką pobytu dziennego i finansowany jest ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz ze środków samorządu województwa lubuskiego – dodaje. W placówce funkcjonuje 5 pracowni: gospodarstwa domowego, plastyczna, hafciarsko-krawiecka, techniczna i komputerowa. Pracownie prowadzą pedagodzy. Uczestnicy uczą się w nich samodzielności oraz zdobywają umiejętności potrzebne do codziennego funkcjonowania w życiu społecznym. Niepełnosprawni korzystają z pomocy psychologa, pod okiem którego uczą się rozwiązywania zaistniałych problemów, okazywania uczuć i emocji oraz mówienia o sobie i swoich potrzebach. W „Tęczy” prowadzona jest również rehabilitacja ruchowa, która ma na celu podtrzymać zdolności ruchowe posiadane przez niepełnosprawnych. Zajęcia w warsztacie rozpoczynają się zawsze od porannej modlitwy. Uczestnicy wspólnie odmawiają Różaniec, Koronkę do Bożego Miłosierdzia. Wspólnie przeżywają rekolekcje adwentowe i wielkopostne. Głównym celem warsztatu jest jednak przygotowanie tych osób do pracy zawodowej. – Mamy ich tak wyposażyć w umiejętności społeczne i prozawodowe, aby mogli podjąć pracę na otwartym rynku pracy bądź też w zakładach aktywności zawodowej. Do tej pory udało nam się zatrudnić 4 osoby. 3 z nich pracują do dnia dzisiejszego. Staramy się także organizować uczestnikom praktyki zawodowe u różnych pracodawców, żeby mogli poznać otoczenie i stanowiska pracy, oraz wyrabiać u nich poczucie obowiązkowości – mówi Małgorzata Ambroży. – To nie jest tak, że my ich tylko czegoś uczymy. Niepełnosprawni uczą też nas pewnego patrzenia na świat, otwartości, szczerości i podchodzenia do niektórych spraw z takim Bożym światłem. Poza tym staramy się okazywać miłosierdzie sobie nawzajem, ale też innym na zewnątrz, pokazując, że ci ludzie funkcjonują, chcą być i mieć takie same prawa, jak my mamy.