Reklama

Niedziela Lubelska

Wspólnota wspólnot

Parafia pw. Świętej Rodziny w Lublinie, jedna z największych w diecezji, przeżywała czas wizytacji kanonicznej. Przeprowadził ją bp Mieczysław Cisło

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Powstanie parafii na lubelskich Czubach wiązało się z szybko postępującą rozbudową miasta. Na początku lat 80. XX wieku w tamtym rejonie mieszkało już kilka tysięcy osób, dla których bp Bolesław Pylak wystarał się o pozwolenie na budowę świątyni. Budowa duchowej i materialnej wspólnoty, oficjalnie powołanej do istnienia 21 listopada 1983 r., rozpoczęła się już w 1982 r. i została powierzona ks. Ryszardowi Jurakowi. Dzięki życzliwości i ofiarności wiernych, pod czujnym okiem gospodarza powstały najpierw tymczasowa kaplica i dom parafialny, a później okazała świątynia. W 1987 r. przy murach wznoszonego kościoła stanął ołtarz polowy, przy którym Jan Paweł II sprawował Eucharystię dla milionowej rzeszy wiernych. Dziś na miejscu historycznej celebry wyrosły wielotysięczne osiedla mieszkaniowe i nowe parafie, nad którymi góruje metalowy krzyż, świadek spotkania ze świętym, a pierwszy na Czubach kościół zyskał miano papieskiego. Niemal od początku istnienia parafii przy kościele pracują siostry zakonne ze Zgromadzenia Sióstr Rodziny Betańskiej (betanki), które mają tam swój dom generalny. W gościnnej wspólnocie znalazło się miejsce dla powstałej na początku lat 90. XX wieku rozgłośni archidiecezji lubelskiej, a plebania stała się miejscem zamieszkania dla wielu kapłanów, w tym abp. seniora Stanisława Wielgusa.

Reklama

9 października podczas wizytacji obecny proboszcz ks. prał. Tadeusz Pajurek, który w ubiegłym roku zastąpił ks. Ryszarda Juraka, podkreślał, że parafia jest prawdziwą wspólnotą wspólnot. Kilka tysięcy osób spośród ponad 17 tys. parafian tworzy ponad 20 grup modlitewnych i formacyjnych. Oprócz obecnych od lat kół Żywego Różańca, Legionu Maryi, Drogi Neokatechumenalnej, chóru i zespołów wokalno-muzycznych, wspólnot dziecięcych i młodzieżowych czy charytatywnej grupy Caritas, przy ul. Jana Pawła II 11 spotykają się osoby dotknięte problemem alkoholowym, harcerze, przyjaciele Radia Maryja, członkowie Eucharystycznego Ruchu Młodych, a ostatnio single, dla których odbywają się comiesięczne Msze św. i potańcówki. Pragnieniem Księdza Proboszcza jest reaktywowanie parafialnego oddziału Akcji Katolickiej, który niegdyś animował życie wspólnoty, czego dowodem jest do dziś istniejący parafialny dom kultury funkcjonujący pod nazwą domu Akcji Katolickiej. Na terenie parafii mieszka spora liczba studentów i lekarzy, dlatego w planach jest powołanie duszpasterstwa młodzieży akademickiej i służby zdrowia. Radością Księdza Proboszcza jest duży odsetek wiernych systematycznie uczestniczących w niedzielnych Mszach św. i zaangażowanie rodzin, których członkowie przygotowują się do przyjęcia sakramentów, zwłaszcza I Komunii św. i bierzmowania. Na terenie parafii funkcjonuje kilka placówek oświatowych: przedszkola, szkoły podstawowe i gimnazjum, które we współpracy z Kościołem troszczą się o wychowanie młodego pokolenia. Pamiętając o św. Janie Pawle II, wierni z całego Lublina gromadzą się na comiesięcznych nabożeństwach papieskich, a parafianie codzienne modlą się pod krzyżem, w ogrodzie różańcowym oraz kaplicy adoracji Najświętszego Sakramentu. Ze względu na duże zainteresowanie, oprócz Mszy św. tradycyjnie sprawowanych rano i wieczorem, Eucharystia odprawiana jest codziennie również w samo południe. Wielką pomocą duszpasterzy są nadzwyczajni szafarze Komunii św., którzy w każdą niedzielę zanoszą Pana Jezusa chorym.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Rozwój duchowy parafii, w której rocznie rozdawanych jest ok. 200 tys. Komunii św., przekłada się na materialną troskę o dom Boży i obiekty sakralne. Wzniesiony przed laty kościół znajduje się w centrum zainteresowania kapłanów i świeckich; systematycznie remontowany i upiększany jest dumą całej wspólnoty. W przyszłym roku, z okazji 30. rocznicy pielgrzymki św. Jana Pawła II do Lublina, świątynia zostanie uroczyście poświęcona. Przygotowując się do tego wydarzenia, ks. Pajurek planuje m.in. wykonać kompleksowy remont obejmujący docieplenie budynków i nową aranżację kaplicy adoracji. Parafia wspólnie z Centrum Jana Pawła II czyni też starania o pozyskanie środków na przebudowę domu kultury, w którym docelowo znajdą się m.in. sala widowiskowa, galeria sztuki, nowoczesna biblioteka, studio nagrań i sala muzealna poświęcona wizycie Ojca Świętego w Lublinie. – Moi parafianie są świadomi, że parafia to wspólnota wspólnot. Przez systematyczną modlitwę i życzliwe zaangażowanie na różnych płaszczyznach wspólnie z duszpasterzami i osobami życia konsekrowanego tworzą prawdziwą rodzinę dzieci Bożych – podkreślał ks. Tadeusz Pajurek. – Jestem pewien, że każdy z nas dołoży wszelkich starań, by pod opieką Świętej Rodziny stawać się świadkiem Chrystusa i życiem głosić Jego Ewangelię na wzór św. Jana Pawła II – zapewniał Ksiądz Proboszcz.

W czasie wizytacji bp Mieczysław Cisło spotkał się ze wszystkimi wspólnotami działającymi na terenie parafii. Członkowie każdej z nich przygotowali oprawę wybranej Mszy św. i dzielili się z Pasterzem świadectwem wiary i życia. – Jestem wśród was nie po raz pierwszy. Z radością i dumą obserwuję życie parafii, która została uświęcona apostolską wizytą św. Jana Pawła II – mówił Ksiądz Biskup. Wspólnocie wspólnot pozostawił zadanie, by z jeszcze większym zaangażowaniem głosiła uniwersalizm Bożego Miłosierdzia i na wzór św. Matki Teresy z Kalkuty otwierała serca na potrzebujących. – By bliźniemu przywrócić uśmiech na twarzy, czasem wystarczy tylko dotyk ciepłej dłoni – mówił bp Cisło. – Miłość przemienia człowieka – podkreślał.

2016-10-27 09:31

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

100 lat parafii na Kamionku

Niedziela warszawska 12/2017, str. 4

[ TEMATY ]

parafia

Magdalena Kowalewska

Patronką diecezji warszawsko-praskiej jest Matka Boża Zwycięska. Również Ona opiekuje się konkatedrą, która jest wotum za Cud nad Wisłą

W marcu 1917 r. do małego drewnianego kościoła we wsi Kamion przyjechał ks. Feliks Bronisław Puchalski, ówczesny dziekan warszawski. Ogłosił wiernym dekret wydany przez abp. Aleksandra Kakowskiego, na mocy którego powstała parafia pw. Bożego Ciała – opowiada Hubert Jerzy Kaczmarski, starszy wykładowca Katedry Historii Kościoła Uniwersytetu kard. Stefana Wyszyńskiego. Pan Hubert od 50 lat jest zaangażowany w Służbę Liturgiczną na Kamionku.
CZYTAJ DALEJ

Włochy: Wspomagane samobójstwo z wykorzystaniem medycznych technologii sterowanej wzrokiem

2026-03-26 10:57

[ TEMATY ]

eutanazja

Toskania

Adobe Stock

We Włoszech zmarła 55-letnia mieszkanka Toskanii cierpiąca na ciężką postać stwardnienia rozsianego; paraliż nie pozwalał jej na samodzielne podanie śmiertelnego leku. Otrzymała więc od państwa urządzenie sterowane ruchem gałki ocznej, pozwalające jej na dokonanie wspomaganego samobójstwa.

Jest to czternasta osoba we Włoszech, która skorzystała z pomocy medycznej w samobójstwie. W tym kraju nie istnieją normy prawne dotyczące eutanazji czy wspomaganego samobójstwa. W 2019 roku Trybunał Konstytucyjny zobowiązał parlament do zajęcia się tą kwestią, a ponieważ politycy zignorowali to orzeczenie, sąd sam ustalił warunki, w których, w drodze wyjątku, wspomagane samobójstwo nie będzie karalne. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że w przypadku wspomaganego samobójstwa dana osoba musi być zdolna do rozumienia i mieć wolną wolę, musi cierpieć z powodu nieuleczalnej choroby, powodującej niemożliwe do zniesienia cierpienia, i być utrzymywana przy życiu dzięki terapiom podtrzymującemu funkcje życiowe. Obecnie trwają prace legislacyjne w regionach, np. w Toskanii, mające na celu zalegalizowanie procedur wspomaganej śmierci, co wywołuje ostre debaty polityczne i sprzeciw. Przeciwwagę dla postępującej kultury śmierci, stanowią działania na rzecz propagowania opieki paliatywnej, terapii bólu oraz rozwoju systemu pomocy hospicyjnej, który we Włoszech dopiero raczkuje.
CZYTAJ DALEJ

Wchodzimy w Wielki Tydzień, dni znaczone przez cierpienie, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa

2026-03-27 07:22

[ TEMATY ]

rozważania

O. prof. Zdzisław Kijas

pixabay.com

Wchodzimy w Wielki Tydzień. Są to wyjątkowe dni dla naszej wiary. Znaczone będą przez cierpienie, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa.

1. Wchodzimy w Wielki Tydzień. Są to wyjątkowe dni dla naszej wiary. Znaczone będą przez cierpienie, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Ten szczególny czas zaznacza się także w liturgii, która biegnie inaczej niż przez pozostałe dni roku, jakby zwalniała momentami, skracała się i znowu wydłużała, kiedy trwa jak by w zadumie, pozbawiona głosu Chrystusa w Eucharystii, więc jej nie celebruje (Wielki Piątek), i wstrzymuje oddech w Wielką Sobotę, jakby czekała, co się wydarzy: czy życie powróci, czy odeszło już od nas na zawsze. Liturgia trwa w zawieszeniu i wierzący muszą się przełamywać, aby nie upaść na duchu, aby pójść dalej, wejść głębiej w tajemnicę życia i wiary. Muszą zostawić swoje lęki, swoją logikę, swoje ziemskie pewności i pozwolić się prowadzić Bogu, zaczerpnąć od Niego wody życia. Czas Wielkiego Tygodnia jest czasem rozbudzania na szych myśli nad tym, czym jest życie, jak się rozwija, dokąd zmierza. Jest to czas, kiedy wszystko nabiera jakby nowych rozmiarów. Zmieniają się proporcje i znaczenia, wielkości i objętości. Ci, którzy żyją bez wartości, są wezwani, aby za stanowić się, czy żyją naprawdę, czy wyłącznie egzystują. Ci, którzy uchodzą za mądrych w oczach świata, muszą zadać sobie pytanie, czy są tacy także w oczach Boga. W Wielkim Tygodniu następuje bowiem przewartościowanie wszystkiego. Bóg staje blisko tych, którzy są mali (w szerokim znaczeniu tego słowa), słabi, niepozorni, niewiele znaczący w swoich ekonomicznych możliwościach, żyjący na peryferiach. Bóg w dniach Wielkiego Tygodnia mówi, że kocha wszystko to, co jest jakoś połamane przez życie lub możnych tego świata. Do tych, którzy sądzą, że wszystko już skończone, Bóg mówi, że jest właśnie odwrotnie, że wszystko dopiero nabiera rozpędu, energii, staje się autentycznie wielkim. Kiedy świat mówi, że wszystko stracone, przepadło, w swoim zmartwychwstaniu Jezus mówi, że dopiero teraz wszystko zostało odnalezione, na nowo odrodzone. Przez swoją śmierć i zmartwychwstanie Jezus uwalnia tych, którzy byli skazani, którzy nie widzieli już żadnej nadziei w swoim życiu, którym wydawało się, że idą jedynie ku zagładzie. Do nich kieruje Chrystus słowa, że jest z nimi, żeby się nie bali.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję