Dzisiaj problem osieroconych rodziców nie jest już tematem tabu. Organizowane są dla nich wspólnotowe spotkania, Msze św. oraz miejsca, gdzie będą mogli przeżywać żałobę. A w całej idei chodzi o to, aby ulżyć cierpieniu matki czy ojca po stracie maleństwa oraz uzmysłowić innym, jak wielką tragedią jest strata dziecka i to niezależnie z jakich przyczyn i w jakim wieku nastąpiła. Wiele matek tego dramatu doświadczyło. Bólu, który wówczas zamieszkał w ich sercach nie da się nawet opisać, bo wraz ze swoimi dziećmi utraciły cząstkę siebie.

Miejsca dla osieroconych

W dniu 15 października w Stanach Zjednoczonych oficjalnie obchodzony jest Dzień Pamięci Dzieci Nienarodzonych i Zmarłych (Pregnancy and Infant Loss Remembrance Day), już od 1988 r. W tym dniu Amerykanie zakładają różowo-błękitne wstążeczki, zapalają znicze, składają kwiaty w kościołach, szpitalach i na cmentarzach, wyrażając w ten sposób solidarność z osieroconymi rodzicami. Traumatyczne przeżycia rodziców, strata upragnionego dziecka, poronienia, martwy poród, śmierć tuż po narodzeniu – od kilku lat zauważane są nie tylko za Oceanem, ale także w naszym kraju. W Krakowie, Gdyni, Szczecinie i Warszawie istnieją już pomniki dedykowane dzieciom utraconym. To takie szczególne symboliczne miejsca, gdzie przychodzą osierocone rodziny. Miejsca, w których spotykają się, modlą lub po prostu milczą.

Na szczakowskim cmentarzu

Matek, ojców oraz całych rodzin, którzy doświadczyli straty dziecka nie brakuje także w naszej diecezji. To w trosce i z myślą o nich w parafii św. Elżbiety Węgierskiej w Jaworznie-Szczakowej dwa lata temu powstało miejsce dedykowane dzieciom utraconym. Podczas uroczystości odsłonięcia pomnika dziecka utraconego w Jaworznie, która miała miejsce 2 listopada 2014 r. Pasterz naszej diecezji, bp Grzegorz Kaszak powiedział: „Niech to miejsce przynosi ulgę matkom i ojcom, którzy stracili swoje dzieci, przeżywają żałobę i głęboko w sercu czują ból”.

Katecheza i Biblia

Inicjatorem powstania pomnika jest proboszcz tutejszej wspólnoty, ks. Józef Gut, który jako kapelan szpitala oraz kapłan, któremu nieobce są sprawy małżeństw i rodzin, niejednokrotnie spotykał się z problemami dotyczącymi naturalnego poronienia, aborcji czy śmierci dzieci tuż po narodzeniu. – W swojej pracy zauważyłem, jak bardzo wiele rodzin cierpi, bo po pierwsze straciły swoje dzieci, po drugie – nie dane im było przeżyć żałoby, po trzecie – nie mają miejsca, które byłoby namacalnym dowodem, że to dziecko jednak żyło. Te wszystkie doświadczenia, rozmowy z nimi, ich ból i cierpienie spowodowały podjęcie inicjatywy budowy pomnika dzieciom utraconym. To był impuls – pomyślałem, że koniecznie musi powstać miejsce, gdzie wszyscy wierzący i niewierzący będą mogli pomyśleć o utraconych dzieciach. Według naszej wiary bardziej niż utracone te dzieci są odzyskane – ufamy, że dzięki Bożemu Miłosierdziu są blisko Serca Pana Jezusa. Chodzi tu o dzieci, które odeszły przez naturalne poronienia, aborcje, bądź zmarły zara po narodzinach. Nagrobek utraconego dziecka jest miejscem nadziei, gdzie rodzice utraconych dzieci w poczuciu bezpieczeństwa mogą nadać swym dzieciom imiona i pojednać się z nimi, a z dziećmi, które żyją porozmawiać o siostrach i braciach, którzy odeszli. Wielu rodziców korzysta z tej szansy – zaznacza proboszcz parafii św. Elżbiety w Jaworznie-Szczakowej, ks. Józef Gut. To miejsce jest katechezą i Biblią dla tych, którzy przychodzą na szczakowski cmentarz – dodaje. Autorem pomnika, na który składają się ogromne białe dłonie schylające się w stronę odciśniętych w kamieniu małych stópek, jest krakowski rzeźbiarz Maciej Zychowicz. Z tyłu pomnika wyryto fragment Psalmu 139.

Znaczenie symbolicznego grobu

Dzisiaj, gdy w Polsce tyle protestów kobiet domagających się prawa do aborcji, czarnych marszów, znaczenie tak symbolicznego grobu powinno być ogromne nie tylko dla rodziców, którzy utracili swoje skarby, ale i dla tych, którzy nie wierzą, że życie ludzkie zaczyna się w chwili poczęcia. Symboliczne mogiły dzieci są więc wielkim wołaniem i krzykiem, że życie każdego człowieka jest święte i nienaruszalne od momentu poczęcia do naturalnej śmierci.