Tegoroczny odpust parafialny ku czci Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Jasionce miał szczególny wymiar, bo łączył kilka wydarzeń. Parafia była przygotowywana do tej uroczystości poprzez rekolekcje prowadzone przez o. Romana Bakalarza, dominikanina z Borku Starego. Niedzielna, uroczysta Msza św. pod przewodnictwem ordynariusza rzeszowskiego bp. Jana Wątroby rozpoczęła świętowanie jubileuszu 50-lecia parafii połączonego z konsekracją świątyni i poświęceniem plebanii. Przedstawiciel Rady duszpasterskiej Janusz Rzeszutek powitał Księdza Biskupa, wyrażając dumę, że to właśnie temu pokoleniu dane było wznosić świątynię na chwałę Boga i dla uświęcenia ludzi.

Zgodnie z przewidzianym rytuałem Ksiądz Biskup ozdobnym kluczem zapukał do drzwi kościoła, aby proboszcz ks. Michał Leśniara otworzył główne wejście, następnie pokropił wodą święconą ściany kościoła, ołtarz oraz wiernych. Po wyznaniu wiary i odśpiewaniu Litanii do Wszystkich Świętych, Ksiądz Biskup odmówił modlitwę poświęcenia, a następnie namaścił krzyżmem ołtarz oraz ściany i okadził ołtarz, a inni kapłani okadzili ściany świątyni oraz wiernych. Nałożono obrus na ołtarz i wniesiono świece ołtarzowe, aby mogła być sprawowana Eucharystia. Komentarze do kolejnych części przedstawiał tegoroczny maturzysta Karol Migut.

Podczas liturgii eucharystycznej Koła Gospodyń Wiejskich z Jasionki oraz z Tajeciny złożyły dary ofiarne: chleb, kosz z ciastkami i owoce, przedstawiciele grup parafialnych obraz Matki Bożej z dedykacją dla Księdza Biskupa oraz ornaty: jeden z przeznaczeniem na misje, drugi wraz z puszką na komunikanty dla parafii. Ministranci złożyli hostię oraz wino.

Po Mszy św. Ksiądz Biskup poświęcił budynek plebanii.

Druga część świętowania miała miejsce na stadionie, gdzie po części oficjalnej wystąpił zespół „Młody Duch i Przyjaciele” z Górna, a po południu była Biesiada Cygańska.

Od najdawniejszych czasów Jasionka była podzielona pod względem administracji kościelnej. Część południowa należała do parafii Zaczernie, a część północna i wschodnia do parafii Łąka. Gdy w XVIII w. powstał kościół w Stobiernej, część Jasionki została tam właśnie przyłączona. Kolejny etap w dziejach rozpoczął się w 1892 r., kiedy to dziedzic Stanisław Jędrzejowicz darował parcelę gruntową Siostrom Służebniczkom Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej ze Starej Wsi i wybudował dom z przeznaczeniem na ochronkę dla biednych dzieci. W budynku dla sióstr była kaplica, którą w 1916 r. rozbudowano. Po 1931 r. na stałe przybył tu kapłan. 11 czerwca 1966 r. stosownym dekretem została erygowana parafia Jasionka. W kolejnych latach kaplicę rozbudowywano, ale nie miała ona wyglądu kościoła, bo była przerabiana z pomieszczeń mieszkalnych.

W 1975 r. do parafii przybył ks. Józef Słysz, który rozpoczął konsolidowanie parafii. Wykonano kolejne remonty kaplicy, wybudowano punkt katechetyczny i z wielkim trudem powstał dom parafialny poświęcony w 1988 r. 10 marca 1994 r. do parafii przyszedł nowy proboszcz ks. Michał Leśniara, któremu poza obowiązkami duszpasterskimi powierzono troskę o budowę nowej świątyni i dalsze jednoczenie parafii, która dekretem z 1 stycznia 1995 r. została powiększona o część Jasionki należącą do tej pory do Stobiernej. 30 czerwca 1996 r. bp Kazimierz Górny poświęcił plac w centrum wioski pod budowę nowej świątyni. Msze św. były odprawiane w pobliskiej salce katechetycznej – tymczasowej kaplicy. Ojciec Święty Jan Paweł II w czasie pobytu w Krośnie poświęcił kamień węgielny pod budowę, a Biskup Ordynariusz wmurował go 19 lipca 1998 r. Zaczęto wznosić okazałą świątynię według projektu architekta rzeszowskiego Jana Bulszy. Już w następnym roku odprawiane były tu Msze św. Widoczne było błogosławieństwo Boże, o które parafianie prosili w środowych Nowennach do Matki Bożej i w odmawianym różańcu.

Dzisiaj zjednoczeni parafianie mogli napisać nad wejściem do świątyni: „Kościół jest naszym Domem”. Andrzej Piątek, który w czasie uroczystości prezentował historię parafii, podkreślił słowa powitania umieszczone nad wejściem mają uświadamiać wszystkim, że ten Dom Boży jest także domem każdego parafianina, a jak w każdej dobrej rodzinie, wszyscy troszczą się o niego, dobrze się w nim czują i chętnie w nim przebywają.

Parafianie z pewnością chętnie tu przebywają, o czym świadczy pięknie zadbane otocznie świątyni.