„Zamach stanu”, „Śmierć demokracji”, „Upadek wolnej Polski”, „Konstytucja zawieszona”, „Trybunał Konstytucyjny sparaliżowany” – tytuły biją po oczach. Dyktatura w Polsce się rozpanoszyła, a może i faszyzm – pod sztandarem „małych ludzi”, krzyczących dla niepoznaki, że są „prawi i sprawiedliwi”. Tylko patrzeć, jak ich służby zaczną o świcie do drzwi się dobijać, internować, aresztować, konfiskować...

Nagle obudziły się „śpiące autorytety”, które jeszcze w czerwcu 2015 r., gdy demolowano zasady wyboru sędziów do Trybunału Konstytucyjnego, zachowywały się jak ślepe konie na „Wielkiej Pardubickiej” – nie widziały przeszkód. „Syte misie” – nowoczesne i inne – żalą się teraz w zagranicznych mediach, wypłakują krokodyle łzy na europejskich areopagach politpoprawności, a naród wzywają do wyjścia na ulice. Rękami obywateli chciałyby zdestabilizować sytuację, by zrealizować to, co od dawna mają dobrze za-KOD-owane: „Władzy, raz zdobytej, nie oddamy nigdy!”.

Tylko ten naród jakiś taki nierozumny i niewdzięczny. Nie docenia dorobku 25 lat wolności. Zachłysnął się pięcioma stówkami na dziecko. Ale najgorsze jest to, że nowej władzy dał przyzwolenie na bolesną dla dotychczasowych elit operację – „odcięcie od koryta”.