Idziemy do Boga nie drogą, lecz miłością (św. Augustyn)
To dzisiaj na progu Trzeciego Tysiąclecia objawienia, śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa bardzo trudne wyzwanie! To dzisiaj czas konfrontacji i totalnej walki ideologicznej z ludźmi wierzącymi
w Chrystusa. Postęp cywilizacyjny i techniczny, dobrobyt, hedonizm i pogoń za bogactwem nie idą w parze z człowiekiem do Boga, wręcz pozwalają człowiekowi zapomnieć o Bogu!
Wszystko przemija, nie będzie się liczyć, nie przetrwa... Przyjdzie czas i każdy z nas spotka się z Bogiem, będzie świadczył o swoim życiu, o swoim miłosierdziu, o swojej miłości i o sobie. Czy wtedy
nie będziemy się wstydzić? Czy nie będziemy pokorni? Bóg, najwyższy Stwórca, przez naszych rodziców dał nam życie, dał nam wielką szansę wykorzystania go razem z Bogiem. Swoim życiem i postępowaniem dawajmy
przykład naszych chrześcijańskich korzeni, wiary naszych ojców! Prawdziwy chrześcijanin nie wyrządza krzywdy sobie i innym, świadczy miłość i jest miłosierny. Szuka więzi z Bogiem i z ludźmi. Szukanie
więzi z Bogiem jest łatwiejsze. Tak jest od grzechu pierworodnego. Człowiek musi jednak pokonać barierę nieufności i obawy - Bóg jest nieskończenie miłosierny! Potrzebna jest tylko szczera wola i wiara.
Szukanie więzi z ludźmi to czasami trudna sprawa - to pokonywanie nieufności, braku życzliwości, braku przyjaźni i zrozumienia, agresji, obojętności i egoizmu. To życie! Postawmy sobie pytanie: jeśli
jesteśmy w więzi z Bogiem opartej na wierze w jedynego Boga-Chrystusa, to dlaczego nie może tak być między nami, ludźmi?
Podajemy się za uczniów i wyznawców Chrystusa! Dlaczego niekiedy nie możemy pokonać bariery nieufności, nie potrafimy przebaczyć? Dlaczego jest tyle nienawiści? Czy my jesteśmy chrześcijanami? Odpowiedzmy
sobie na to pytanie... w naszych rodzinach i domach.
W obliczu aktów przemocy, do których doszło ostatnio w Jerozolimie i Libanie, wierzący w Chrystusa są wezwani do codziennego życia zgodnie z Ewangelią i do rozpoznawania siebie w Nim, zwłaszcza w dzisiejszych czasach, które wydają się - jak pisze Wikariusz Kustodii Ziemi Świętej o. Ibrahim Faltas - „trudne i złożone”.
W moich najwcześniejszych wspomnieniach z dzieciństwa silnie utkwił obraz mojej matki, która pomagała mi rękami i głosem w wykonywaniu znaku krzyża. Nauczyła tego moich starszych braci, a po mnie – moich młodszych braci, i wszyscy naśladowaliśmy jej gesty i słowa, gdy budziliśmy się rano i przed zaśnięciem wieczorem, gdy zaczynaliśmy obiad oraz w każdej chwili, gdy czuliśmy potrzebę proszenia Boga o pomoc i ochronę. Noszenie krzyża na szyi, medalika z wizerunkiem Matki Bożej lub świętego, ubieranie się w stroje religijne, zwłaszcza dla tych, którzy należą do mniejszości w miejscu, w którym żyją, jest znakiem identyfikującym przynależność do Chrystusa. Egipscy chrześcijanie, tacy jak ja, mają mały krzyż wytatuowany na dłoni, który wskazuje na tożsamość chrześcijańską, którą nabywa się wraz z chrztem.
Obraz Matki Bożej Niepokalanej z Dzieciątkiem w Przemyślu
Nasza jubileuszowa wędrówka sprowadza nas z kalwaryjskich wzgórz do serca Przemyśla, do barokowej świątyni Ojców Franciszkanów Konwentualnych. To tutaj, w centralnym punkcie wspaniałego ołtarza, spoczywa skarb tego miasta – cudowny obraz Matki Bożej Niepokalanej. Choć nazywamy Ją Niepokalaną, wizerunek ten ukazuje nam Maryję w najpiękniejszej z Jej ról: jako Matkę trzymającą na ramieniu Boskie Dziecię.
Gdy stajemy przed tym obrazem, nasze oczy spotykają się z łagodnym, a jednocześnie pełnym powagi wzrokiem Maryi. Jej twarz, namalowana z niezwykłą precyzją na lipowej desce, emanuje pokojem. Jezus, spoczywający na Jej lewym ramieniu, prawą rączkę wznosi w geście błogosławieństwa, jakby chciał pobłogosławić każdy trud naszej pielgrzymki. W drugiej dłoni Maryja dzierży berło – znak, że jest Królową, ale Królową bliską, która nie panuje, lecz służy i kocha.
– Czy my jeszcze wierzymy w to, że Jezus Chrystus ma taką moc – łączyć, spajać, powstrzymać przed rozpadem? Wierzymy w ten kamień, czy go odrzucamy, budując? (…) Czy moja osobista relacja z Jezusem jest we mnie jeszcze jednym argumentem, żeby przeżywać jedność z innymi? – pytał kard. Grzegorz Ryś w czasie Mszy św. w katedrze na Wawelu sprawowanej w 235. rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 Maja.
Proboszcz parafii wawelskiej ks. Paweł Baran powitał w katedrze kombatantów – uczestników walk o niepodległość ojczyzny, wicepremiera i ministra obrony narodowej Władysława Kosiniaka-Kamysza, współorganizatorów uroczystości: wojewodę małopolskiego Krzysztofa Jana Klęczara oraz dyrektora krakowskiego oddziału Instytutu Pamięci Narodowej Filipa Musiała, a także parlamentarzystów, władze województwa małopolskiego, krakowski korpus konsularny, dowódców rodzajów sił zbrojnych oraz dowódców jednostek wojskowych na czele z generałem broni Adamem Joksem – dowódcą 2 Korpusu Polskiego-Dowództwa Komponentu Lądowego; komendantów służb mundurowych z garnizonu małopolskiego.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
