Od A jak Albertynki po Z jak Zmartwychwstanki rozciąga się cała panorama zgromadzeń zakonnych, obecnych w naszej archidiecezji przez modlitwę i apostolską pracę. Tworzy ją kilkadziesiąt zgromadzeń żeńskich i kilkanaście męskich. To setki kobiet i mężczyzn, zakochanych w Bogu i z miłością służących bliźnim. W prostych habitach przemierzają wielkomiejskie ulice i wiejskie dróżki, budząc zaciekawienie i wdzięczność.
Rok Życia Konsekrowanego, który rozpoczyna się w 1. niedzielę Adwentu, jest okazją, by ukazać światu piękno i głębię życia zakonnego. „Pragniemy z mocą pokazać światu, ile wśród nas jest świętości i żywotności; jak wiele jest świętości ukrytej w naszych domach i klasztorach” powiedział papież Franciszek. Zachęceni przez Ojca Świętego do odkrywania skarbów ukrytych w klasztorach, w roku poświęconym życiu zakonnemu będziemy starali się na naszych łamach ukazywać bogactwo życia osób konsekrowanych, wpisanych w krajobraz naszej diecezji. Panoramę tworzą aż 44 zgromadzenia żeńskie i kilkanaście męskich. Perłą wśród nich jest klasztor kontemplacyjny sióstr karmelitanek w Dysie. W niemal setce domów zakonnych, rozsianych od Krasnegostawu i Żułowa po Lubartów, od Chełma po Puławy i Kraśnik, mieszka aż 598 sióstr, które na drodze rad ewangelicznych niosą Chrystusa światu. Rozmodlone w klasztornych kaplicach, roześmiane wśród katechizowanych dzieci, pochylone nad cierpiącymi w szpitalach i domach opieki, czy rozśpiewane przy kościelnych organach jaśnieją Bożym światłem.
Zapraszamy zatem do wędrówki zakonnym szlakiem naszej diecezji (pierwsza prezentacja już za tydzień), a nade wszystko do modlitwy za tych, którzy ukochali Boga ponad wszystko.
Każdy jest wezwany po imieniu. Jesteśmy Jego. Od momentu chrztu. A nawet wcześniej - od poczęcia. Chciani i kochani. Przeznaczeni do świętości. Każdy na swojej drodze życia. W małżeństwie, kapłaństwie, może w życiu konsekrowanym. Zakon nie jest dla ciebie? A może szukasz czegoś szczególnego, indywidualnego?
Biskupi przygotowują list do Kościoła w Polsce na temat relacji chrześcijańsko - żydowskich. List, który powstaje m.in. w związku z przypadającą 13 kwietnia br. 40. rocznicą historycznego wydarzenia, jakim była wizyta św. Jana Pawła II w rzymskiej synagodze, prawdopodobnie odczytany zostanie w kościołach w 5 niedzielę Wielkiego Postu. - Jest przed nami potężna praca do wykonania. Musimy edukować, przekazywać wiernym, czego Kościół naprawdę naucza na ten temat - mówi kard. Ryś.
Kard. Grzegorz Ryś poinformował o powstającym liście podczas konferencji prasowej zorganizowanej dziś w Sekretariacie KEP w Warszawie w związku m.in. ze zbliżającymi się obchodami XXIX Dnia Judaizmu w Kościele katolickim w Polsce. - List jest obecnie na etapie redakcji. Po zaakceptowaniu go przez episkopat zostanie odczytany w kościołach w Polsce, prawdopodobnie w marcu, 5. Niedzielę Wielkiego Postu - zapowiedział.
Wojna z Filistynami stawia Izrael wobec potęgi, która paraliżuje serca. Goliat wychodzi jak chodząca zbroja, a jego słowa mają złamać ducha zanim padnie pierwszy cios. Dawid wchodzi w tę scenę jako pasterz, bez wojskowej pozycji i bez prawa do głosu. Jego odpowiedź Saulowi brzmi jak odmowa lęku. Wyrasta z pamięci o Panu, który już wcześniej ocalił go „z łap lwa i niedźwiedzia”. Dawid niesie w sobie historię łaski z codziennej pracy. Dlatego nie przyjmuje zbroi Saula. Metal i skóra krępują ciało, które zna ruch pasterza i precyzję procy. W ręku zostaje kij pasterski, proca i pięć gładkich kamieni z potoku. Ten wybór wygląda skromnie, a jednak jest precyzyjny. Dawid idzie „w imię Pana Zastępów”. To imię w Biblii oznacza Boga, który stoi ponad armiami i nie potrzebuje narzędzi przemocy, aby ocalić. Dawid wypowiada to publicznie, wobec wroga i wobec własnego ludu. Spór dotyka zaufania. Goliat ufa broni i swojej pozycji. Dawid ogłasza, że zwycięstwo nie przychodzi „mieczem ani włócznią”, bo bitwa należy do Pana. Kamień trafia w czoło, w miejsce dumnej pewności. Olbrzym pada twarzą na ziemię, jak człowiek pokonany przed Panem. Potem Dawid sięga po miecz przeciwnika i odcina mu głowę. Zwycięstwo dokonuje się narzędziem wroga. Tekst zostawia obraz Boga, który potrafi odwrócić to, co miało niszczyć. W tej historii wiara rodzi się z pamięci i prowadzi do czynu. Imię Pana staje się oparciem, a mały pasterz staje się znakiem, że Pan patrzy na serce. Rodzi się odwaga, która oddaje chwałę Bogu i podnosi serca ludu.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.