W Teatrze Logos w Łodzi przygotowano adaptację znanej książki Clive’a Staplesa Lewisa – „Listy starego diabła do młodego”. Twórcy spektaklu podjęli próbę poszukiwania odpowiedzi na pytania o rolę działań diabelskich w świecie stworzonym przez Boga.
Treści zawarte w książce, napisanej ponad siedemdziesiąt lat temu, zaskakują swoją aktualnością, a dzięki reżyserii prof. Waldemara Wilhelma nabierają nowego znaczenia. W koncepcji reżyserskiej zarówno wykonawcy, jak i widzowie uczestniczą w uroczystym spotkaniu, które odbywa się w Szkole Kunsztu Kuszenia. Screwtape (Krętacz), stary doświadczony diabeł, przemawia do zgromadzonych, przekazując im swoją wiedzę na temat niezawodnych sposobów kuszenia człowieka. Poucza, że ostatecznie liczy się tylko to, w jakim stopniu diabeł potrafi odsunąć człowieka od Światła i pogrążyć go w nicości. Diabelski wykład w aktorskim ujęciu Mirosława Henkego staje się mową wytrawnego demagoga, który pragnie, aby jego przesłanie dotarło do każdego słuchacza. Wystąpienie cechowała lekkość, elegancja i przewrotny humor.
Screwtape wie, że zainteresowania ludzi często ograniczają się do zmanipulowanych wiadomości przekazywanych przez media, rzadko natomiast posiadają oni prawdziwą wiedzę, która zawsze zwraca uwagę na istnienie Boga. Należy zatem podsycać w nich wielość teorii, koncepcji, by mieli poczucie ogromu wiedzy i zarazem jej szczególnego chaosu. A kiedy już poczują się znużeni, trzeba im ukazać zwyczajność świata: konieczność zjedzenia śniadania, potrzebę relaksu, autobus przejeżdżający ulicą, a wtedy łatwo będzie nad nimi panować i osłabiać ich wiarę w to, czego nie mogą zobaczyć ani poczuć.
Autor „Listów…” twierdzi, iż niegodziwości nie należy poszukiwać jedynie w miejscach o złej reputacji. Nierzadko jest ona obecna w środowiskach o nienagannych manierach. Zdarzają się jednak takie sytuacje, w których owa gra pozorów odsłania swoje zakłamane oblicze. Wówczas można dostrzec, że zło jest wszechobecne.
Siłą najnowszego spektaklu w Logosie są aktorzy. Prowadzeni reżyserską ręką prof. Waldemara Wilhelma tworzą rozumiejący się, twórczo współpracujący, zdyscyplinowany zespół. Tym rzadko już spotykanym w teatrach zjawiskiem odznacza się każda premiera Logosu. Walorem przedstawienia jest również perfekcyjnie dopracowana aktorska interpretacja tekstu Lewisa.
Osobne słowa uznania należy skierować do scenografa Elżbiety Iwony Dietrych, która nade wszystko położyła nacisk na stworzenie funkcjonalnej przestrzeni dla działań zespołu aktorskiego. Jedyny akcent oszczędnej scenografii, odwołujący się do rzeczywistości piekielnej, stanowiły drzwi do czeluści mroku i ognia. Pochłonęły one adepta sztuki kuszenia, który nieskutecznie zwodził człowieka. Wymowę tej sekwencji przedstawienia potęgował fragment „Polimorfii” Krzysztofa Pendereckiego.
Musicale wystawiane w języku angielskim z ambitną choreografią i scenografią oraz udziałem zawodowych aktorów zadomowiły się w Zespole Szkół nr 14 im. Polonii Beligijskiej we Wrocławiu przy ul. Brücknera na dobre. W grudniu 2014 r. w szkole odbyła się siódma premiera – tym razem była to klasyczna pozycja światowej dramaturgii – „Romeo i Julia” Williama Szekspira w wersji muzycznej. Porównanie szkoły do teatrów z Brodwayu jest może nieco na wyrost, ale jeżeli weźmiemy pod uwagę możliwości finansowe i techniczne profesjonalnych scen muzycznych i skromne możliwości szkoły, w której co roku odbywa się premiera nowego musicalu, takie zestawienie okaże się bardziej adekwatne.
Kto jest patronem leśników? Pewien niemal jestem, że mało kto zna właściwą odpowiedź na to pytanie. Zapewne wymieniano by postaci św. Franciszka, św. Huberta. A tymczasem już od ponad pół wieku patronem tym jest św. Jan Gwalbert, o czym - przekonany jestem, nawet wielu leśników nie wie. Bo czy widział ktoś kiedyś w lesie, czy gdziekolwiek indziej jego figurkę, obraz itd.? Szczerze wątpię.
Urodził się w 995 r. (wg innej wersji w 1000 r.) w arystokratycznej rodzinie we Florencji. Podczas wojny między miastami został zabity jego brat Ugo. Zgodnie z panującym wówczas zwyczajem Jan winien pomścić śmierć brata. I rzeczywiście chwycił za miecz i tropił mordercę. Dopadł go przy gospodzie w Wielki Piątek. Ten jednak błagał go o przebaczenie, żałując swego czynu i zaklinając Jana, by go oszczędził. Rozłożył ręce jak Chrystus na krzyżu. Jan opuścił miecz i powiedział: „Idź w pokoju, gdzie chcesz; niech ci Bóg przebaczy i ja ci przebaczam” (według innej wersji wziął go nawet do swego domu w miejsce zabitego brata). Kiedy modlił się w pobliskim kościółku przemówił do niego Chrystus słowami: „Ponieważ przebaczyłeś swojemu wrogowi, pójdź za Mną”. Mimo protestów rodziny, zwłaszcza swojego ojca, wstąpił do klasztoru benedyktynów. Nie zagrzał tu jednak długo miejsca. Podjął walkę z symonią, co nie spodobało się jego przełożonym. Wystąpił z klasztoru i usunął się na ubocze. Osiadł w lasach w Vallombrosa (Vallis Umbrosae - Cienista Dolina) zbudował tam klasztor i założył zakon, którego członkowie są nazywani wallombrozjanami. Mnisi ci, wierni przesłaniu „ora et labora”, żyli bardzo skromnie, modląc się i sadząc las. Poznawali prawa rządzące życiem lasu, troszczyli się o drzewa, ptaki i zwierzęta leśne. Las dla św. Jana Gwalberta był przebogatą księgą, rozczytywał się w niej, w każdym drzewie, zwierzęciu, ptaku, roślinie widział ukrytą mądrość Boga Stwórcy i Jego dobroć. Jan Gwalbert zmarł 12 lipca 1073 r. w Passigniano pod Florencją. Kanonizowany został w 1193 r. przez papieża Celestyna III, a w 1951 r. ogłoszony przez papieża Piusa XII patronem ludzi lasu. Historia nadała mu także tytuł „bohater przebaczenia” ze względu na wielkie miłosierdzie, jakim się wykazał. Założony przez niego zakon istnieje do dzisiaj. Według jego zasad żyje około 100 zakonników w ośmiu klasztorach we Włoszech, Brazylii oraz Indiach.
Jana Paweł II przypominał postać Jana Gwalberta. W 1987 r. w Dolomitach odprawił Mszę św. dla leśników przed kościółkiem Matki Bożej Śnieżnej. Mówił wówczas: „Jan Gwalbert (...) wraz ze swymi współbraćmi poświęcił się w leśnym zaciszu Apeninów Toskańskich modlitwie i sadzeniu lasów. Oddając się tej pracy, uczniowie św. Jana Gwalberta poznawali prawa rządzące życiem i wzrostem lasu. W czasach, kiedy nie istniała jeszcze żadna norma dotycząca leśnictwa, zakonnicy z Vallombrosa, pracując cierpliwie i wytrwale, odnajdywali właściwe metody pomnażania leśnych bogactw”. Papież Polak wspominał św. Jana także w 1999 r. przy okazji obchodów 1000-lecia urodzin świętego. Mimo to jego postać zdaje się nie być powszechnie znana. Warto to zmienić.
Emerytowany profesor Uniwersytetu Przyrodniczego im. Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu, leśnik i autor wspaniałych książek na temat kulturotwórczej roli lasu, Jerzy Wiśniewski, od wielu już lat apeluje i do leśników i do Episkopatu o godne uczczenie tego właściwego patrona ludzi lasu. Solidaryzując się z apelem zacnego profesora przytoczę jego słowa: „Warto by na rozstajach dróg, w rodzimych borach i lasach stawiano nie tylko kapliczki poświęcone patronowi myśliwych, ale także nieznanemu patronowi leśników. Będą to miejsca należnego kultu, a także podziękowania za pracę w lesie, który jest boskim dziełem stworzenia. A kiedy nadejdą ciemne chmury związane z pracą codzienną, reorganizacjami, bezrobociem, będzie można zawsze prosić o pomoc i wsparcie św. Jana Gwalberta, któremu losy leśników nie są obce”.
W Spycimierzu, miejscowości słynącej z układania przepięknych kwietnych dywanów na trasie procesji Bożego Ciała, rozpoczęły się prace nad muralem upamiętniającym tę wyjątkową tradycję. Mural powstaje na ścianie bocznej kaplicy. Projekt, który realizowany jest od tygodnia, zyskuje już wyraźny charakter - informuje portal uniejow.pl.
Inicjatorem przedsięwzięcia jest ks. Dariusz Ziemniak, który swą wizją pragnie podkreślić unikatową tradycję parafii.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
