Diecezjalna Rada ds. Powołań zbiera się 2 razy w roku. Raz wiosną, raz jesienią. Wiosenne spotkanie odbyło się 26 marca i przebiegało pod przewodnictwem bp. Marka Mendyka. W pierwszej jego części rektor legnickiego Wyższego Seminarium Duchownego przedstawił relację z ostatniej Kongregacji Duszpasterstwa Powołań. Jej temat brzmiał: „Powołania – świadectwo prawdy” i dotyczył tematyki powołaniowej w mediach elektronicznych. Jest to bowiem już dzisiaj konieczność, aby również w tej przestrzeni, szczególnie młodzi znaleźli miejsca, gdzie zetkną się z tematem powołań. Jedna z prelegentek kongregacji dr Monika Przybysz podała informację o tym, że dziś statystycznie w każdej rodzinie jest do dyspozycji 16 ekranów elektronicznych (telewizory, telefony, tablety…). To m.in. sprawia, że domownicy zajęci ciągłym odbieraniem, sprawdzaniem i przekazywaniem różnych informacji na rozmowę np. z dzieckiem, mają zaledwie 4,5 min!
Skoro więc przestrzeń medialna tak wypełnia życie ludzi, trzeba też w niej zaproponować tematykę poświęconą refleksji nad swoim życiowym powołaniem i zbawieniem. Stąd pytanie o postulat częstszej obecności tej tematyki szczególnie w serwisach i portalach społecznościowych.
Na spotkaniu omówiono też przygotowania do tegorocznego majowego Tygodnia Modlitw o Powołania, zapowiedziano kolejne propozycje rekolekcji powołaniowych w seminarium i domach zakonnych. Podsumowano też ostatnio przeprowadzone rekolekcje dla młodzieży męskiej i maturzystów w WSD. Natomiast wśród podejmowanych głosów w dyskusji, szczególnie zabrzmiał postulat przedstawicieli rodziców osób powołanych, aby oprócz tej obecności medialnej nie zapomnieć o modlitwie rodziców za swoje dzieci, o rozpoznanie przez nie głosu swojego powołania.
Spotkanie zakończono wspólną modlitwą i błogosławieństwem pasterskim bp. Marka Mendyka.
Ordynariusz diecezji sandomierskiej bp Krzysztof Nitkiewicz i bp Edward Frankowski wystosowali list do Księży Proboszczów z prośbą o zintensyfikowanie działań powołaniowych w powierzonych ich pieczy wspólnotach. W liście czytamy: „Ewangeliczne słowa Chrystusa „żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało” urzeczywistniają się coraz bardziej w naszej diecezji. Dlatego zgodnie z zachętą naszego Pana pragniemy modlić się o to, żeby „wyprawił robotników na swoje żniwo” (por. Łk 10,2). Uzupełniając poprzednie zalecenia, prosi się Wielebnych Księży o podjęcie indywidualnego kierownictwa powołaniowego w obszarze katechezy i pracy duszpasterskiej w parafii.
„Przynajmniej raz w roku spowiadać się” – przypomina nam jedno z przykazań kościelnych. Zasadniczo nie kwestionuje się potrzeby spowiedzi, czyli, jak precyzuje to Katechizm Kościoła Katolickiego – „poddania się miłosiernemu osądowi Boga” (n. 1470). W praktyce jednak różnie z tym bywa. Zdarza się, że spowiedź przysparza wielu trudności i rodzi liczne kontrowersje. Przyjrzyjmy się niektórym stereotypom myślenia o tym sakramencie. W każdy poniedziałek Wielkiego Postu zapraszamy do wielkiej modlitwy... za siebie samego. Bo jeśli Ty sam będziesz mocny mocą modlitwy, będziesz mógł dawać tę moc innym. Polecajmy siebie samych Bożemu Miłosierdziu.
Przede wszystkim nie wyobrażam sobie, by Bóg mógł ulec stanowi „zawrotu głowy”. Komu jak komu, ale Bogu na pewno „nic, co ludzkie, nie jest obce”. Przytoczona powyżej wypowiedź, dosyć znamienna zresztą i wyrażająca dość rozpowszechniony pogląd, stanowi – moim zdaniem – bardziej próbę samousprawiedliwienia się niż świadectwo własnej moralności. Przede wszystkim dziękowałbym Bogu za to, że ustrzegł mnie przed popełnieniem rzeczy ohydnej. Z troską pochyliłbym się natomiast nad tym, co mogło umknąć refleksji nad moim własnym życiem. Zakładam, że każdy człowiek jest zdolny do takiej refleksji i z pewnością prowadzi ją ze sobą samym w formie jakiegoś wewnętrznego dialogu. Stanięcie w prawdzie o swoim życiu uświadamia nam, że nie taki święty i nie taki straszny jest człowiek, jakim go malują. „Święty Jan Apostoł przypomina nam: «Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy» (1 J 1, 8). Sam Pan nauczył nas modlić się: «Przebacz nam nasze grzechy» (Łk 11, 4), łącząc wybaczanie sobie nawzajem win z przebaczeniem grzechów, jakiego udzieli nam Bóg” (KKK 1425).
W ramach rocznego rozliczenia z fiskusem, warto przekazać 1,5% podatku na organizacje pożytku publicznego.
Jedną z takich organizacji jest Caritas Archidiecezji Lubelskiej. Ta kościelna instytucja już od 35 lat pomaga osobom potrzebującym: chorym i niepełnosprawnym, dzieciom, ubogim rodzinom, seniorom, bezdomnym i bezrobotnym. – Jesteśmy katolicką organizacją pozarządową, działającą na Lubelszczyźnie od 1991 roku. W swojej działalności koncentrujemy się na pomocy osobom potrzebującym, znajdującym się w trudnej sytuacji finansowej, bądź też zmagającym się z ciężkimi sytuacjami losowymi. Organizujemy wypoczynek dla dzieci, prowadzimy świetlice i fundusze stypendialne, walczymy z problemem głodu. Prowadzimy Centrum Charytatywne Caritas w Krasnymstawie z ośrodkiem rehabilitacji i hospicjum domowym, opiekujemy się bezdomnymi – wyliczają pracownicy Caritas z dopowiedzeniem, że to tylko część ich codziennej pracy. – Jesteśmy wszędzie tam, gdzie jest człowiek w potrzebie – podkreślają.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
