Ks. Zdzisław Wójcik: - Z początkiem nowego roku kaznodzieje, publicyści i my wszyscy życzymy sobie, ojczyźnie, Kościołowi i światu tego pokoju, o którym śpiewali betlejemscy aniołowie: "Bogu chwała, ludziom pokój!".
Brat Stanisław Rybicki: - A w Kazaniu na górze Syn Boży, Syn Człowieczy zapewnia nas, że ci, "Którzy wprowadzają pokój", są nie tylko błogosławieni, ale też "Będą nazwani synami Bożymi". "Pokój czyniący" - to ci, którzy dokładają wszelkich starań, aby żyć w zgodzie z bliźnimi, ale nie ustawać w walce z czartem. Na tym polega dzieło samego Chrystusa przynoszącego pokój na ziemię i jednoczącego niebo z ziemią, czyli całą ludzkość z Bogiem. W nagrodę za to możemy stać się "synami Bożymi". Być synem Bożym to pozostawać nie tylko w pokoju, lecz także w mistycznej przyjaźni i miłości z Bogiem, który nie jest "Bogiem zamieszania, lecz pokoju". Adam Mickiewicz nie zawahał się oświadczyć w tym duchu: "Pokój jest przyszłym dobrem, przyszłym szczęściem mojem; Nie chciałbym Boga, gdyby Bóg nie był pokojem". Zdumiewający dystych zatytułowany Pax Domini.
- Oczywiście, wiemy, że pokój, prawdziwy pokój, to nie tylko brak wojny, nie tylko rozbrojenie.
- Sednem ewangelicznego pokoju jest autentyczne braterstwo, wzajemna życzliwość, szczera serdeczność. Nie będzie harmonijnego pokoju bez wzajemnego zrozumienia mimo wszystkiego, co może nas dzielić i różnić. Kościół poucza nas w Konstytucji Duszpasterskiej, "że pokój między narodami winien zrodzić się raczej z wzajemnego zaufania, aniżeli ze zbrojnego terroru" (KDK 82). Głosicielem powszechnego pokoju był wielki wódz Indii - Gandhi, zwany Mahatma - wielki duchem. Przewodnią ideą jego programu była "ahinsa", termin wyrażający zakaz krzywdzenia ludzi, zwierząt i wszelkich istot żyjących. Gandhi przyrównał ją do chrześcijańskiej "caritas". Żądał wyrzeczenia się przemocy, odwetu - "non-violence". Wiemy, że jaśniej tę zasadę wyraził Jezus Chrystus: "Nie zwalczajcie (zła) złem! Lecz jeśli ktoś uderzy cię w prawy policzek, nadstaw mu drugi" (Mt 5,39). Zło daje się pokonać dobrem. Św. Paweł streści potem tę samą naukę, gdy powie: "Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj" (Rz 12,21). Odrzućmy więc zło, umiłujmy pokój, zaakceptujmy ewangeliczną miłość bliźniego, nie wyłączając miłości nieprzyjaciół; bądźmy siewcami pokoju, prawdziwego pokoju, przekuwając miecze na sierpy, abyśmy stali się świadkami biblijnej sielanki, kiedy to jagnię i lew razem spoczywać będą - i tak - "quid sit pace dulcius?".
„Zdarzyło się pewnego dnia, gdy synowie Boży udali się, by stanąć przed Panem, że i szatan też poszedł z nimi". Lekcjonarz otwiera tydzień Hioba od sceny dworskiej. Niebo jest tu salą rozpraw, synowie Boży radą, a wśród nich ha-satan, z rodzajnikiem, więc nie imię, lecz funkcja. Oskarżyciel, przeciwnik procesowy, ten, kto przemierza ziemię i zbiera materiał. Kanonista rozpozna w nim urząd rzecznika oskarżenia, i to jest lektura zamierzona przez autora, bo szatan Hioba nie jest jeszcze diabłem późniejszej teologii. Jest stroną w sporze, która ma prawo zadać pytanie. „A zwróciłeś uwagę na sługę mego, Hioba?" To Bóg wskazuje na Hioba, nie oskarżyciel. Próba zaczyna się od pochwały. „Czyż za darmo Hiob czci Boga?" Ha-chinnam. Za darmo, bez interesu. To pytanie jest osią całej księgi i osią każdej religii. Oskarżyciel nie kwestionuje pobożności Hioba, kwestionuje jej motyw. Czcisz, bo Ci się opłaca, bo zostałeś ogrodzony błogosławieństwem jak winnica. Zabierz ogrodzenie, a zobaczysz, co zostanie. Bóg przyjmuje zakład i wyznacza granicę. Majątek tak, osoba nie. Potem następują cztery posłańce, każdy z tą samą formułą „ja sam uszedłem, by ci o tym donieść", i każdy przychodzi, „gdy ten jeszcze mówił". Sabejczycy, ogień z nieba, Chaldejczycy, wicher. W jedno popołudnie Hiob traci woły, owce, wielbłądy, sługi i dziesięcioro dzieci. Autor nie skraca listy, bo chce, żeby czytelnik usłyszał każdy cios osobno. „Hiob wstał, rozdarł swe szaty, ogolił głowę, upadł na ziemię, oddał pokłon i rzekł: Nagi wyszedłem z łona matki i nagi tam wrócę. Dał Pan i zabrał Pan. Niech będzie imię Pańskie błogosławione!" JHWH natan we-JHWH laqach. Kościół wkłada te słowa w usta wszystkim, którzy chowają swoich, i rzadko pamięta, że wypowiedział je człowiek, który tego samego dnia stracił wszystko. Odpowiedź Hioba jest odpowiedzią na pytanie oskarżyciela. Czci za darmo, bo czci także wtedy, gdy nic nie zostało. W tym tygodniu usłyszymy jego skargę o Bogu, z którym nie da się procesować (30 IX), jego wołanie o Wykupiciela, który wstanie jako ostatni (1 X), i epilog, w którym Bóg przyzna mu rację przeciw przyjaciołom (3 X). Dziś słyszymy tylko pierwszy dzień i pierwsze zdanie. Wacław, wspominany dziś książę czeski, zabity przez brata u drzwi kościoła, do którego szedł na jutrznię, jest w tej perykopie po stronie Hioba. Czcił za darmo, aż po próg. „W tym wszystkim Hiob nie zgrzeszył i nie przypisał Bogu nieprawości". Oskarżyciel przegrał pierwszą rundę. Proces jednak trwa. I jest to treść całej reszty tej pięknej natchnionej księgi.
Robert Schuman pozostawia dzisiejszej Europie przede wszystkim przesłanie pokoju – mówił Leon XIV, nawiązując do postaci jednego z Ojców Europy. Podczas spotkania „U korzeni Europy – dla pokoju i jedności” w Centrum Kongresowym im. Roberta Schumana w Metzu Papież wskazał, że kontynent potrzebuje dialogu, poszanowania prawa międzynarodowego i „twórczych wysiłków” na rzecz pokoju. Młodych wezwał, by nie bali się przyszłości, zakładania rodzin i służby dobru swoich wspólnot.
Leon XIV wskazał, że Europę należy rozumieć przede wszystkim jako rzeczywistość kulturową i historyczną, zanim ujmie się ją w kategoriach geograficznych. Jej tożsamość kształtowała się przez kolejne epoki i spotkania różnych kultur.
Dotychczasowy administrator apostolski w Kirgistanie, o. Anthony Corcoran SJ, przyjmie sakrę biskupią z rąk kardynała Giorgio Marengo. Biskupia nominacja dla amerykańskiego jezuity to czytelny sygnał wsparcia Stolicy Apostolskiej dla małej liczebnie, lecz niezwykle aktywnej wspólnoty katolickiej w tym kraju. W uroczystości zaplanowanej na 29 września w Rzymie wezmą udział księża posługujący w krajach Azji Środkowej, dyplomaci i główny imam Kirgistanu.
Święcenia biskupie mają fundamentalne znaczenie dla struktury i tożsamości lokalnego Kościoła, liczącego obecnie około tysiąca wiernych. Podniesienie o. Corcorana do godności biskupiej, wraz z niedawnym uzyskaniem przezeń obywatelstwa Kirgistanu, zapewnia wspólnocie stabilność prawną oraz impuls do podejmowania kolejnych działań. „Modlę się, aby ta decyzja Kościoła o powołaniu mnie do episkopatu naprawdę umocniła wiernych i służyła dobru wspólnemu całego społeczeństwa” - powiedział KAI o. Corcoran.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
