12 grudnia ub.r. parafia pw. św. Antoniego Padewskiego w Lipinkach Łużyckich pożegnała długoletniego proboszcza ks. Feliksa Jemiołę, który przeszedł na emeryturę oraz ks. wikariusza Sławomira Strzyżykowskiego.
Ksiądz Proboszcz przez okres prawie czterdziestu lat przeżywał wraz z wiernymi wszystkie dobre i tragiczne chwile w życiu parafii i kraju. W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych był szykanowany przez władze komunistyczne. Z powodu bezkompromisowej postawy, nieustępliwości w walce o dobro Kościoła stawał przed komunistycznymi sądami. Był poniżany przez lokalnych urzędników państwowych i partyjnych. Wzbudzał wówczas swoją postawą szacunek wśród parafian, podtrzymując ich przywiązanie do Kościoła. Jesteśmy pewni, że te przeżycia spowodowały pogorszenie się jego stanu zdrowia i w konsekwencji ciężką chorobę. Dzisiaj, kiedy ojczyzna jest wolna, a ta wolność ma wielu, często fałszywych ojców, należy mieć szacunek i wdzięczność dla ludzi, którzy autentycznie cierpieli i ponosili ofiary dla innych. Dlatego parafianie z Lipinek serdecznie Tobie, Księżę Proboszczu, dziękują za posługę duszpasterską. Jesteśmy wdzięczni za lata pracy i trudu w naszej wspólnocie. Zapewniamy o pamięci modlitewnej.
Pragniemy także serdecznie podziękować za posługę ks. wikariuszowi Sławomirowi Strzyżykowskiemu. Dziękujemy za pracę katechetyczną w Szkole Podstawowej i Publicznym Gimnazjum. Bóg zapłać za piękną i wspaniałą pracę z dziećmi i młodzieżą, za przygotowywanie coniedzielnej liturgii, za powstałe grupy Oazy Dzieci Bożych, ministrantów i harcerzy. Dziękujemy za formowanie rodzin w ramach spotkań Parafialnego Koła Stowarzyszenia Rodzin Katolickich.
Życzymy Wam, Drodzy Kapłani, Bożego błogosławieństwa i opieki Matki Cierpliwie Słuchającej. Szczęść Boże!
Ojciec Święty mianował abp. Mirosława Adamczyka nuncjuszem apostolskim w Albanii. Polak od 33 lat pełni służbę w dyplomacji watykańskiej. Do tej pory był papieskim przedstawicielem w Argentynie, a wcześniej m.in. w Panamie - informuje Vatican News.
Abp Mirosław Adamczyk ma 63 lata. Pochodzi z Gdańska. Pracę w dyplomacji watykańskiej rozpoczął w 1993 r., pracując kolejno na Madagaskarze, w Indiach, na Węgrzech, w Belgii, RPA i Wenezueli, a także w Sekretariacie Stanu Stolicy Apostolskiej. Od 2020 r. był nuncjuszem apostolskim w Argentynie, wcześniej – w latach 2017 – 2020 – w Panamie, a jeszcze wcześniej: w Liberii, Gambii i Sierra Leone.
Publikujemy oświadczenie rzecznika Archidiecezji Krakowskiej w sprawie pojawiających się w przestrzeni internetowej fałszywych nagrań, wykorzystujących wizerunek Metropolity Krakowskiego.
Archidiecezja Krakowska informuje, że nagrania jakichkolwiek reklam z udziałem Księdza Kardynała Grzegorza Rysia, szczególnie promujące suplementy diety, lekarstwa i fundusze inwestycyjne, pojawiające się w przestrzeni internetowej to tzw. deepfake, czyli materiały fałszywe. Ksiądz Kardynał nigdy nie brał udziału w reklamach, a wykorzystanie wizerunku Metropolity Krakowskiego narusza Jego dobra osobiste. Ostrzegamy wszystkich przed manipulacją, dezinformacją i oszustwem.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
