Ejszyszki - miasteczko na pograniczu Litwy i Białorusi. Z charakteru raczej prowincjonalne, położone jednak przy niegdysiejszym szlaku handlowym prowadzącym z Wilna do Krakowa. To m.in. tu każdego roku przyjeżdżają młodzi ludzie z Polski, głównie gimnazjaliści i licealiści, którzy chcą w Wielkim Tygodniu wcielić się w rolę misjonarzy i w ten sposób pomagać pracującym tam duszpasterzom.
Pomoc
Melania Kowal z Myślenic, jedna z młodych misjonarek, opowiada: - Po co tam jedziemy i co tak właściwie robimy? Pomagamy w każdy możliwy sposób, na jaki nas stać. Oprócz pomocy materialnej (żywność, przybory szkolne dla dzieci, itp.), dajemy wsparcie, m.in. poprzez rozmowę z każdym człowiekiem, którego dotknęła bieda i nędza. Problemem na Litwie jest nie tylko brak pieniędzy i pracy dla młodych ludzi, ale także alkoholizm, liczne rozwody. Chcemy dać ludziom zrozumienie i ciepłe słowa, a przede wszystkim - Chrystusa.
Uczestnicy wyjazdów misyjnych spotykają się z wielką życzliwością ze strony odwiedzanych osób. Rozmawiają z nimi i wsłuchują się w ich problemy. W czasie Wielkiego Tygodnia to nieoceniona pomoc dla posługujących na tym obszarze księży. Są miejsca, takie jak Dajnowa, gdzie pracuje jeden kapłan, który nie jest w stanie dojechać do wszystkich potrzebujących wsparcia parafian.
Reklama
Przemieszczając się między poszczególnymi wioskami, młodzi misjonarze przyglądają się warunkom, w jakich żyje miejscowa ludność. - To był pierwszy dom, do którego zapukałam. Pustkowie okolicy i chłód zapowiadały jakąś tajemnicę. Smutek mnie ogarnął, gdy dostrzegłam ledwo trzymającą się chatkę z uszkodzonymi oknami i drzwiami frontowymi. Pomyślałam w pierwszym momencie, że przecież tak nie da się żyć. A jednak w środku zastałam czteroosobową rodzinę: małżeństwo w średnim wieku i dwójkę dzieci. W innym domu, gdy spytałam o toaletę, pani domu wyraźnie się zawstydziła i wskazała mi podwórko, na którym stała drewniana budka z dziurą w ziemi. Zastanawiałam się wielokrotnie, co mnie bardziej przerażało: warunki mieszkania tych ludzi, problemy rodzinne i społeczne czy smutek w ich oczach? - wspomina dalej Melania.
Przygotowania
Tydzień jest czasem stosunkowo krótkim, dlatego każdego roku krakowscy ojcowie Legioniści Chrystusa skrupulatnie przygotowują młodzież do wyjazdu. Miejscem spotkań formacyjnych jest specjalnie do tego celu przeznaczony lokal przy ul. Syrokomli w Krakowie. Na spotkaniach organizacyjnych o. Mariusz Kiełbasa LC przybliża tematy związane z misjami. Wspólnie z młodymi adeptami opracowuje też swego rodzaju strategię działania i rozdziela poszczególne obowiązki. Jedna osoba zajmuje się drukiem śpiewników, inna odbiera koszulki z misjonarskim logiem, kolejne są odpowiedzialne za promocję wyjazdu wśród znajomych. - Przygotowanie takiego wyjazdu to spory wysiłek. Młodzi ludzie mają szansę rozwinąć swoje umiejętności organizacyjne, pogłębiają też wiedzę na temat chrześcijaństwa. Będąc na miejscu, opowiadają o swoim doświadczeniu życia wiarą, dzięki czemu ubogacają innych, a przede wszystkim siebie nawzajem - mówi o. Mariusz.
Reklama
Wyjazd na Litwę poprzedza uroczysta Eucharystia, w trakcie której młodzi przyjmują z rąk krakowskiego biskupa misyjne krzyże. Dla wielu z nich to wyjątkowe doświadczenie. Wyjeżdżając na misje, mają świadomość, że biorą udział w czymś ważnym, podchodzą do tego bardzo odpowiedzialnie. Krzysiek Jarek, uczeń I LO w Krakowie, opowiada: - Podjęcie decyzji o wyjeździe na misje nie jest łatwe. Czy nadaję się na misjonarza? Czy odnajdę się w grupie misyjnej? Sam zadawałem sobie te pytania, gdy za pierwszym razem wybierałem się na Litwę. I tu przychodzi moment, w którym jedynym rozwiązaniem jest zaufać Bogu i swój los złożyć w Jego ręce.
Zapisy trwają!
Sam pobyt na Litwie, oprócz wątków misyjnych, zawiera także elementy rekreacyjne. W czasie wolnym młodzież ma możliwość odwiedzić Wilno i zamek w Trokach. W tym roku wyjazd odbędzie się w dniach 22-31 marca. Młodzi misjonarze są grupą otwartą na ludzi spoza Krakowa. Zapraszają każdego, kto chciałby przeżyć Wielkanoc inaczej niż zazwyczaj.
Św. Kasper del Bufalo był z mieszkańcami Rzymu, gdy dotarła tam epidemia azjatyckiej cholery w 1837 r. Zmarł, jak stwierdził obecny przy jego zgonie lekarz, jako ofiara miłości bliźniego. Jest z nami także teraz.
- Nasza pomoc dla świata to nie tylko modlitwa, choć ona jest pierwsza. Wszystkich, którzy mogą, zachęcamy do oddawania krwi dla wsparcia tych, którzy jej potrzebują. Tych, którzy nie mogą i nas wszystkich zachęcamy, aby w ramach spacerów zanurzać we Krwi Chrystusa ludzi, których mijamy, o których myślimy – czytamy na Facebooku Zgromadzenia Misjonarzy Krwi Chrystusa.
Potrzeba roztropności – apeluje swoją postawą Jezus. Uderzają słowa Ewangelisty, który mówi, że Jezus, kiedy usłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Dla czego? Obawiał się Heroda? Ale czy Bóg może się kogoś bać? Przed kimś uciekać?
Gdy Jezus posłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na pograniczu ziem Zabulona i Neftalego. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: «Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego, na drodze ku morzu, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci wzeszło światło». Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: «Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie». Przechodząc obok Jeziora Galilejskiego, Jezus ujrzał dwóch braci: Szymona, zwanego Piotrem, i brata jego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. I rzekł do nich: «Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi». Oni natychmiast, zostawiwszy sieci, poszli za Nim. A idąc stamtąd dalej, ujrzał innych dwóch braci: Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego, Jana, jak z ojcem swym Zebedeuszem naprawiali w łodzi swe sieci. Ich też powołał. A oni natychmiast zostawili łódź i ojca i poszli za Nim. I obchodził Jezus całą Galileę, nauczając w tamtejszych synagogach, głosząc Ewangelię o królestwie i lecząc wszelkie choroby i wszelkie słabości wśród ludu.
Misja, choć nie zawsze łatwa, nadaje sens — przypomniał młodym ks. dyrektor Caritas podczas inauguracji Pól Nadziei w Oławie. Podczas inauguracji zaprezentowano hasło nowej edycji Pól Nadziei: „Zasiej dobro, a wyrośnie nadzieja”.
W Centrum sztuki w Oławie odbyła się inauguracja 16. edycji Pól Nadziei. Na wydarzeniu zgromadziła się młodzież z oławskich szkół podstawowych i średnich, a także uczniowie z okolicznych miejscowości, które od lat współpracują w ramach tej inicjatywy. Otwarcie Pól Nadziei jest co roku okazją do przypomnienia, czym jest ta akcja i jaki ma cel. Mówiono o trwających konkursach plastycznych, o przygotowywaniu żonkili na wiosenną kwestę oraz o planowanym na maj marszu żonkilowym wokół oławskiego rynku. Spotkanie poprowadzili Marta Możejko i Sławek Graczyk – wieloletni koordynatorzy wolontariatu przy Hospicjum Domowym Caritas Archidiecezji Wrocławskiej. Przedstawili kalendarz tegorocznych wydarzeń i zachęcali młodych do udziału w konkursie plastycznym. Podzielili się również swoimi wrażeniami ze spotkania koordynatorów Pól Nadziei z całej Polski, które odbyło się w Krakowie, w Hospicjum św. Łazarza. Koordynatorzy, pracownicy hospicjów i wolontariusze nagrali tam także pozdrowienia skierowane specjalnie do oławskiej młodzieży. Podczas inauguracji zaprezentowano hasło nowej edycji Pól Nadziei: „Zasiej dobro, a wyrośnie nadzieja”. To również hasło ogłoszonego już jesienią konkursu plastycznego. Młodzi przygotowują różnorodne prace, oceniane przez jury w poszczególnych kategoriach wiekowych. To dzieła ciekawe artystycznie, a jednocześnie niosące głębokie przesłanie. Co roku prezentowane są w Ośrodku Kultury w Oławie oraz podczas różnych wydarzeń związanych z Polami Nadziei. Głos zabrał także ks. Dariusz, dyrektor Caritas, który zwrócił się do młodzieży, mówiąc o znaczeniu misji w życiu człowieka. – Jak w dobrym filmie, misja nie musi być łatwa, ale nadaje sens – podkreślał. Dla uczniów taką misją może być szkoła, rozwijanie pasji sportowych czy zainteresowań, ale są też misje szczególnie ważne. Dla podopiecznych hospicjum misją jest zmaganie się z chorobą – czasem walka o powrót do zdrowia, a zawsze o zachowanie nadziei i otuchy. My wszyscy, jako swego rodzaju misjonarze, możemy ich w tej misji wspierać. Po to są Pola Nadziei, gesty solidarności i nasze zaangażowanie w promowanie tej idei – mówił ks. dyrektor. Ze sceny padły również zaproszenia na kolejne wydarzenia: Poranek Żonkilowy, podczas którego nastąpi rozstrzygnięcie konkursu plastycznego (8 kwietnia), oraz na majowy Marsz Żonkilowy po oławskim rynku – znak solidarności z chorymi i cierpiącymi. Na przełomie maja i czerwca, pod koniec roku szkolnego, w oławskich kościołach prowadzona będzie kwesta na rzecz hospicjum. Z zebranych środków zakupione zostaną materiały medyczne niezbędne w opiece nad chorymi – tak, by personel medyczny, lekarze i pielęgniarki mogli skuteczniej łagodzić ból, lepiej diagnozować i nowocześnie opiekować się pacjentami.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
