W Wigilię Bożego Nrodzenia rodziny zasiadają do wieczerzy, przełamują się białym opłatkiem, składają sobie życzenia. Nie wszyscy jednak mogą cieszyć się ciepłem rodzinnego domu. Z myślą o nich przygotowano wigilijne spotkania.
Ponad tysiąc biednych, bezdomnych i samotnych zasiądzie do wieczerzy wigilijnych organizowanych przez Caritas Archidiecezji Wrocławskiej i Parafialne Zespoły Caritas, działające w archidiecezji wrocławskiej. Te spotkania są dla wielu uczestników jedyną okazją w roku do otrzymania od bliźniego odrobiny miłości, życzliwości, pokoju.
Odbędą się one we wtorek, 24 grudnia 2002 r. m.in. we Wrocławiu, Ząbkowicach Śląskich, Sobótce, Jugowie Bielawie i Dzierżoniowie. Chociaż organizowane są w różnych miejscach, to rozpoczną się o tej samej godzinie 14.00, tak by wszyscy zaproszeni mogli poczuć się jedną rodziną.
Największą wieczerzę wigilijną (dla ponad 400 osób) organizuje Caritas Archidiecezji Wrocławskiej w stołówce Domu Akademickiego "Dwudziestolatka", mieszczącej się we Wrocławiu przy pl. Grunwaldzkim 22. Wezmą w niej udział biedni, bezdomni oraz samotni z Wrocławia. Zasiądą oni do świątecznego stołu z kard. Henrykiem Gulbinowiczem metropolitą wrocławskim, biskupami pomocniczymi archidiecezji wrocławskiej oraz pracownikami i wolontariuszami wrocławskiej Caritas.
Zaproszenia do uczestnictwa w spotkaniach rozprowadzane są od kilkunastu dni przez Parafialne Zespoły Caritas. Można je także otrzymać (w godzinach pracy placówek) w Centrum Socjalnym Caritas Archidiecezji Wrocławskiej (Wrocław, ul. Słowiańska 17) oraz siedzibie wrocławskiej Caritas (Wrocław, ul. Katedralna 7).
Organizacja wszystkich wigilijnych spotkań nie byłaby możliwa bez pomocy finansowej miejscowych urzędów samorządu terytorialnego oraz licznego grona sponsorów.
Paweł z kolei mówi o pysze, która rozrywa wspólnotę, i odwołuje się do zasady „nie ponad to, co napisane”. Pismo wyznacza miarę dla myślenia i oceniania. Kiedy wspólnota tę miarę traci, rodzi się wyniosłość. Grecki czasownik physioun opisuje nadęcie, które żyje pozorem wielkości. Na to nadęcie Apostoł ma jedno pytanie, zadane z rozbrajającą prostotą: „Cóż masz, czego byś nie otrzymał?” To pytanie prowadzi do samego serca wiary. Wszystko jest darem. Nie przypadkiem Augustyn uczynił z niego jeden ze swoich ulubionych wersetów w sporze o łaskę. Kto pojął, że wszystko otrzymał, ten nie ma się już czym chlubić poza Dawcą.
Ironia środkowej części tekstu ma cel leczniczy. Koryntianie zachowują się, jakby już doszli do królowania. Tymczasem droga apostoła prowadzi przez uniżenie, trud i wzgardę. Paweł sięga po obraz widowiska, greckiego theatron. Apostołowie są jak skazańcy wystawieni na pokaz światu, aniołom i ludziom. Obraz był aż nadto czytelny w świecie rzymskich aren, gdzie skazanych „na śmierć” (epithanatioi) wyprowadzano na koniec igrzysk. Tak odsłania się logika krzyża. Głosiciel Ewangelii niesie Pana ukrzyżowanego. Dlatego spotyka głód, pragnienie, poniżenie i ciężką pracę, a odpowiada błogosławieństwem, cierpliwością i łagodnym słowem.
Krzyż nie jest znakiem przegranej. Jest znakiem miłości, która poszła do końca. To na nim Chrystus oddał swoje życie za każdego człowieka. Dlatego 14 września Kościół zatrzymuje się przy tajemnicy Krzyża i przypomina, że to, co po ludzku wygląda na klęskę, w Chrystusie może stać się drogą do życia. Przez dziewięć dni chcemy przybliżać się do Krzyża nie tylko myślą, ale przede wszystkim własnym życiem. Każdego dnia zatrzymamy się przy innej tajemnicy: miłości, cierpieniu, przebaczeniu, nadziei, samotności, wierze, wspólnocie i zaufaniu.
Zacznijmy tę modlitwę 5 września, aby 14 września stanąć razem pod Krzyżem Chrystusa.
Mijają 22 lata, odkąd św. Jan Paweł II odbył ostatnią wizytę duszpasterską na terenie Włoch. 5 września 2004 r. udał się do Loreto, miejsca szczególnie bliskiego jego sercu, także przed wyborem na Stolicę Piotrową, do którego pięciokrotnie przybywał jako Papież. Zaledwie trzy tygodnie wcześniej odwiedził inne maryjne sanktuarium – Lourdes, które stało się miejscem ostatniej zagranicznej podróży apostolskiej jego pontyfikatu.
Loreto, położone na jednym z malowniczych wzgórz regionu Marche, słynie przede wszystkim ze znajdującego się tam sanktuarium Świętego Domku Matki Bożej i litanii loretańskiej – jednej z najpopularniejszych modlitw ku czci Maryi. Dla Polaków jest ono ważne także ze względu na Polski Cmentarz Wojenny, na którym spoczywa ponad 1100 żołnierzy 2. Korpusu Armii gen. Andersa, poległych podczas walk o wyzwolenie Włoch i pochowanych u stóp sanktuarium.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
