„Mało mówić, dużo czynić”, „wielce sobie ważyć drobne sprawy”, „wszystko, co czynisz, czyń z wielką starannością”, „nie czyń nigdy tego, co Ci się w drugich nie podoba, ale to, co się w nich podoba” - to tylko niektóre zasady św. Jana Berchmansa, który oprócz Tarsycjusza, św. Stanisława Kostki, św. Alojzego Gonzagi i św. Dominka Savio patronuje liturgicznej służbie ołtarza
Rok 2013 upływa pod znakiem jubileuszu 125. rocznicy kanonizacji Jana Berchmansa. Patron ministrantów, lektorów i ceremoniarzy wciąż wydaje się mało znany, dlatego, aby lepiej poznać jego postać, życie i przesłanie organizowany jest konkurs dla liturgicznej służby ołtarza naszej diecezji pt. „Najdoskonalszą rzeczą jest zacząć od rzeczy najmniejszych” (zasada św. Jana Berchmansa).
Konkurs adresowany jest do przedstawicieli liturgicznej służby ołtarza diecezji sosnowieckiej ze szkół podstawowych, gimnazjalnych, szkół średnich i studentów. Konkurs przebiegał będzie dwuetapowo. Pierwszy etap polega na przedstawieniu w dowolnej, interesującej formie literackiej lub multimedialnej osoby, życia, działalności i przesłania św. Jana Berchmansa. Prace należy dostarczyć organizatorowi - diecezjalnemu moderatorowi LSO, ks. Mariuszowi Dydakowi do 2 kwietnia br. Do następnego etapu komisja zakwalifikuje autorów 3 najlepszych prac w dekanacie, w danej kategorii wiekowej.
W etapie drugim, który przeprowadzony zostanie 20 kwietnia br., odbędzie się sprawdzian wiadomości z zakresu życia i kultu św. Jana Berchmansa na podstawie znajomości lektur. Kserokopie wszystkich materiałów dostępne są w Sosnowcu w Wydziale Katechetycznym przy ul. Gospodarczej 14 A i Wydziale Duszpasterstwa Ogólnego, ul. Wawel 19.
Reklama
Dla najlepszych przewidziano cenne nagrody. Zwycięzca w kategorii szkół podstawowych pojedzie w czasie wakacji na pielgrzymkę do Belgii śladami św. Jana Berchmansa (wartość 1000 zł). Najlepszy w kategorii szkół gimnazjalnych otrzyma w prezencie tygodniowy wakacyjny wyjazd do Chorwacji na Festiwal Młodych, połączony z wypoczynkiem nad Adriatykiem (wartość 1000 zł). Taka też nagroda będzie za I miejsce w kategorii szkół średnich i studentów. Nagrodzone zostaną także pozostałe miejsca w poszczególnych kategoriach.
Bliższe informacje na temat konkursu można uzyskać pod nr. tel. 511-073-165 lub e-mail: mariusz.dydak@op.pl.
W planach liturgicznej służby ołtarza diecezji sosnowieckiej na najbliższy czas jest nie tylko udział w konkursie o św. Janie Berchmansie, lecz także pielgrzymka do Gorzkowa k. Olsztyna, gdzie znajduje się jedyne w Polsce sanktuarium tego świętego. W czerwcu br. liturgiczna służba ołtarza naszej diecezji weźmie udział w ogólnopolskiej pielgrzymce LSO do Gniezna, a w sierpniu - tradycyjnie z młodzieżą wybierze się na Festiwal Młodych do Medjugorie. W planach są także, oprócz uroczystości kościelnych: rajd rowerowy, spływ kajakowy oraz wiele cyklicznych rozgrywek i zawodów sportowych.
Moderator liturgicznej służby ołtarza diecezji sosnowieckiej, ks. Mariusz Dydak uważa, że dzisiaj młodym trzeba zaoferować swego rodzaju trampolinę, od której będą się odbijać, np. wyjazdy, wspólnotowe spotkania, sport itp., a poprzez którą można ich pociągnąć do tej służby w Kościele. Taki jest duch i potrzeba czasu, i póki co, to się sprawdza, stąd te wszystkie inicjatywy, w których chłopcy uczestniczą niezwykle chętnie, bez żadnego przymusu.
Z rozmów przeprowadzonych z kapłanami naszej diecezji wynika, że w ministranckim gronie są chłopcy w różnym wieku, uczniowie klas podstawowych, gimnazjalnych, średnich, uczelni wyższych, a nawet pracujący. Swą formację rozpoczynają od rocznego okresu przygotowania. W miarę lat i doświadczenia pozyskują kolejne stopnie w posłudze, tak by ostatecznie uzyskać promocję lektorską.
Jeszcze kilka zdań o św. Janie Berchmansie - patronie ministrantów. Urodził się 13 marca 1599 r. w Diest w Belgii. Pochodził ze średnio zamożnej rodziny. Jego ojciec był grabarzem, matka natomiast córką miejscowego burmistrza. Od najmłodszych lat słyszał w sercu głos Chrystusa - „pójdź za Mną”. Jednak warunki materialne rodziny, a potem śmierć matki utrudniały mu naukę. Młody Jan dzięki opiece różnych kapłanów i własnej pracy zdobył potrzebne wykształcenie w kolegium Jezuitów w Malines. W tym czasie jego owdowiały ojciec został wyświęcony na kapłana (1618). Jan wstąpił do nowicjatu jezuitów, a ze względu na jego duże zdolności wysłano go na studia do Rzymu. Tu jednak zapadł ciężko na zdrowiu. Bardzo aktywny i pojętny uczeń, będący przykładem dla współbraci, był mało odporny na rzymskie upały i wilgoć zakonnych komnat. Odznaczał się wielką pobożnością i szczególnym nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu. Był wzorem w zachowaniu reguły zakonnej, a jego pragnieniem było odtworzyć wzór, jaki zostawił św. Alojzy. Zapadłszy ma gorączkę i zapalenie płuc odszedł do wieczności 13 sierpnia 1621 r. W 1867 r. Pius IX ogłosił go błogosławionym, natomiast Leon XIII w 1888 r. zaliczył go w poczet świętych. Św. Jan Berchmans bardzo ukochał św. Alojzego i dzisiaj wraz z nim jest patronem studiującej młodzieży, a także ministrantów.
Wizerunek św. Jana Vianneya autorstwa Marka Gajewskiego w sanktuarium św. Jana Vianneya w Czeladzi
4 sierpnia Kościół przypomina nam postać wielkiego kapłana, pomagającego tysiącom ludzi spotkać Boga, którego papież Pius XI ogłosił patronem wszystkich proboszczów - św. Jana
Marię Vianneya. To postać niecodzienna, którą w kontekście współczesnych dyskusji na temat kapłaństwa, warto przypomnieć. Ten nietuzinkowy kapłan stanowi doskonały wzór do naśladowania dla dzisiejszych
duchownych.
Ciekawa była droga życia tego świętego; Bóg go powoływał, ale kazał mu przejść przez wiele trudności, pokonać niejedną przeszkodę.
Urodził się w Dardilly pod Lyonem 8 maja 1786 r. jako syn małorolnego chłopa. Pisać nauczył się dopiero w 17 roku życia. Wkrótce zaczął myśleć o kapłaństwie. Napotkał jednak na wielkie przeszkody.
Z powodu słabych zdolności (zwłaszcza do łaciny), dwukrotnie odmawiano mu przyjęcia do seminarium. W czasie studiów również miał niejedną trudność (egzaminy trzeba było składać po łacinie). W końcu, dzięki
poparciu i pomocy proboszcza z sąsiedniej miejscowości ks. Abbe Balleya dobrnął do kapłaństwa.
Przez dwa lata był wikariuszem, a potem. (1818 r.) rozpoczął duszpasterzowanie w maleńkiej parafii (230 wiernych) Ars, w której pozostał już aż do śmierci. Była to tzw. ciężka parafia; o jej
wiernych mówiono, że tylko sam chrzest odróżnia ich od istot nierozumnych. Proboszcz zabrał się energicznie do pracy duszpasterskiej. Nie odznaczał się zbytnią erudycją, więc i jego kazania były bardzo
proste, nie obejmowały też szerokiej tematyki. W jego nauczaniu ciągle powracały podstawowe prawdy: o grzechu i jego skutkach, o pokucie i odzyskaniu łaski uświęcającej, o Eucharystii, modlitwie... Wkrótce
jednak przekonano się, że w jego prostych słowach zawarta jest niezwykle wielka siła przekonywania. Chciało się go słuchać i trzeba mu było przyznać rację.
Niedługo trzeba było czekać, aby wierni odkryli w kapłanie wspaniałego spowiednika, prawdziwego lekarza duszy. Przenikał sumienia, czytał w sercu człowieka, widział nawet przyszłość. W tej sytuacji
jest zupełnie zrozumiałe, że do Ars zaczęły napływać tłumy ludzi. Byli tacy, którzy osiadali tutaj na stałe, jednak większość dowoził codziennie dyliżans z Lyonu. Sprowadzała ich nie ciekawość zobaczenia
„człowieka niezwykłego”, ile chęć nawrócenia, lub odnowy swojego dotychczasowego życia.
Zdarzali się i „ciekawscy”, a nawet złośliwi, ale tych czekała tutaj miła niespodzianka. Pewnego razu miał do Ars przybyć jakiś dziennikarz paryski, który chciał przygotować reportaż ośmieszający
ludzką naiwność. Kiedy poprosił ks. Vianneya o wywiad, nie otrzymał go. Świątobliwy proboszcz zaproponował dziennikarzowi spowiedź. Ten próbował się oprzeć, ale w końcu „uległ”. Po zakończeniu
spowiedzi, zapytany przez proboszcza, czy chce teraz przeprowadzić wywiad, odpowiedział, że „nie”. Wrócił do Paryża już jako inny, przemieniony duchowo człowiek.
Spowiedź u proboszcza nie trwała długo, ale była skuteczna. Krótkie napomnienia przenikały do duszy niby strzały. Słuchając spowiedzi pewnego mężczyzny, któremu najwidoczniej brakowało żalu, Święty
Proboszcz rozpłakał się i płakał tak długo, aż zaniepokojony tym penitent zapytał o przyczynę. Usłyszał wtedy: „płaczę dlatego, że ty nie płaczesz”.
Pewnemu młodemu mężczyźnie, który ze względów ludzkich nie miał odwagi publicznie wyznać wiary, zadał za pokutę wziąć udział w procesji Bożego Ciała: „Pójdziesz zaraz za baldachimem”.
To nie do wiary, ale Święty codziennie spędzał w konfesjonale do 17 godzin, a penitentów miał w ciągu roku około 30 tys. Ten nietuzinkowy kapłan, patron wszystkich proboszczów, choć nie imponował
elokwencją a w swoich przechodzonych butach i wytartej sutannie musiał wyglądać bardzo mizernie, był autentycznym gigantem duchowym swojej epoki! Przybywali do niego ludzie z całej Europy i Ameryki, czekali
w długiej kolejce do konfesjonału, w którym spowiadał.
Nie oszczędził mu Bóg i cierpień. Nadchodziły listy z pogróżkami, pojawiały się oszczercze pomówienia, wiele przykrości doznał nawet ze strony współpracownika, który miał mu świadczyć pomoc. To nie
zniechęcało go. Rzeczywiście można powiedzieć o nim to, co Ewangelia mówi o Chrystusie: „widząc tłumy ludzi litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce nie mające pasterza”.
Święty chciał uczynić wszystko, aby wskazać innym drogę zbawienia.
Swoją żarliwą i ufną wiarą, świadectwem ubogiego życia i surową ascezą ks. Jan Vianney pociągnął do Boga parafian i licznych przybyszów. Odmienił ich nie do poznania. Przez wiele lat modlił się i
pościł w ich intencji, a nocami toczył zmagania z szatanem. Zmarł 4 sierpnia 1859 r. Kanonizowano go w 1925 r.
Ilekroć każdego roku wspominam liturgicznie postać tego Świętego Proboszcza, przypominają mi się słowa mojego ojca duchownego z Seminarium, który na I roku studiów w czasie konferencji ascetycznej
powiedział do nas: Ten dobry ksiądz i spowiednik powinien mieć: kieliszek mądrości, szklankę roztropności i morze cierpliwości”. Kiedy patrzę na św. Jana Marię Vianneya, widzę w nim wzór takiego
kapłana.
Dla Ojca Świętego Jana Pawła II, który w 1986 r. z okazji 200. rocznicy urodzin Świętego modlił się przy jego grobie, jest - jak wówczas powiedział - „Proboszcz z Ars przykładem
silnej woli i kapłańskiej gorliwości”. Dzisiaj kiedy toczą się dyskusje na temat modelu kapłaństwa, może trzeba zapatrzeć się na tegoż ubogiego proboszcza z Ars i starać się kształtować przyszłych
kapłanów właśnie w takim duchu, dbając, by pierwiastek intelektualny nie zdominował ich formacji kosztem sfery duchowej. Wizytówką kapłana nie powinien być przede wszystkim jego intelekt ale pokora, skromność
i umiłowanie Boga w człowieku, tak jak nam to pokazał św. Jan Maria Vianney.
– Gorliwie módlmy się dzisiaj – za przyczyną św. Wojciecha, głównego patrona Polski i św. Jana Pawła II Wielkiego – o jak najszybszy powrót do kategorii obiektywnej prawdy, która jest fundamentem naszego życia osobistego, narodowego i państwowego. Bo przecież tylko prawda może nas rzeczywiście wyzwolić – mówił abp Marek Jędraszewski, który w czwartek rano 23 kwietnia przewodniczył Mszy św. przy grobie Papieża Polaka w bazylice św. Piotra w Rzymie.
W czasie homilii abp Marek Jędraszewski zauważył, że dzisiaj Kościół w Polsce obchodzi uroczystość św. Wojciecha, Biskupa i Męczennika. W tym kontekście przypomniał słowa św. Jana Pawła II z 3 czerwca 1997 r. podczas jego wizyty w Gnieźnie z okazji 1000-lecia męczeńskiej śmierci głównego patrona Polski.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
