Szesnastu alumnów III roku Metropolitalnego Seminarium Duchownego przyjęło strój duchowny. W sobotnie przedpołudnie, 17 listopada, kościół seminaryjny Przemienienia Pańskiego wypełnił się gośćmi. Podczas Mszy św., którą wraz z rektorem seminarium ks. Markiem Słomką, koncelebrowali wychowawcy seminaryjni i zaproszeni kapłani, miał miejsce obrzęd obłóczyn, czyli przyjęcia sutanny. Obłóczyny odbywają się na III roku i są jednym z etapów przygotowania do święceń kapłańskich. Od tej chwili sutanna staje się codziennym strojem kleryków.
Strój duchowny przyjęli: Michał Bijak, Dariusz Borowski, Krzysztof Bożym, Dawid Gawin, Paweł Gołofit, Paweł Kałkus, Radosław Karpiuk, Krzysztof Kloc, Sebastian Kostecki, Sebastian Natoniewski, Adam Patyjewicz, Michał Sidor, Emil Skrobowski, Maurycy Soja, Marek Stolarz i Krzysztof Szlanta. Alumni prosili Księdza Rektora o poświęcenie stroju duchownego jako znaku przynależności do Chrystusa, a jednocześnie wobec zgromadzonych zadeklarowali „pragnienie wewnętrznego postępu na drodze powołania kapłańskiego”.
W homilii ks. Marek Słomka zachęcał wszystkich do nowego, prawdziwego poznania Jezusa. - Chcemy dziś na nowo poznać Jezusa. Chcemy Go spotykać w Bożym Słowie i drugim człowieku, w kapłanach i sakramentach świętych, które są udzielaniem Jego łaski - mówił Ksiądz Rektor. Nawiązując do uroczystości obłóczyn, podkreślał, że alumni III roku pragną czegoś więcej niż poznać Chrystusa, chcą Go przyoblec. - Sutanna jest znakiem ściślejszej łączności z Chrystusem i Kościołem, a jej przyjęcie to pewnego rodzaju zaślubiny, w których ważna jest postawa ducha i przemiana serca - mówił ks. Słomka.
W akcie oddania, który złożyli klerycy, poświęcili oni swoje życie Chrystusowi i Maryi, Wychowawczyni Powołań Kapłańskich, prosząc o pomoc w wiernym kroczeniu śladami Najwyższego Pasterza. Po Mszy św. którą zakończyło uroczyste błogosławieństwo, wspólnota seminaryjna oraz zaproszeni goście udali się na agapę. Po spotkaniu przy stole alumni wyjechali do swoich rodzinnych parafii, aby we wspólnocie najbliższych dzielić się radością z przyjętego stroju duchownego.
Od wielu lat w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny klerycy III roku Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchowego we Wrocławiu spotykają się w Archikatedrze Wrocławskiej, by przyjąć strój duchowny. W tym roku do swoich młodszych kolegów dołączyli alumni V roku, którzy zostali włączeni do grona kandydatów do święceń diakonatu i prezbiteratu.
Mszy św. przewodniczył bp Andrzej Siemieniewski. Rozpoczynając homilię przywołał słowa św. Ambrożego, który mówił, że ,,gdy człowiek bierze do ręki z wiarą Pismo Święte i je czyta, znów przechadza się z Bogiem w raju”. - Pierwsze ,,przechadzanie się” z Panem Bogiem w raju zakończyło się dramatem grzechu i musieliśmy czekać na drugie, tym razem z Najświętszą Maryją Panną, które zakończyło się błogosławionym owocem zbawienia – tłumaczył bp Andrzej Siemieniewski. Kapłan zauważył, że Bożego słowa można słuchać na różne sposoby. – Kiedy nasze serce jest zamknięte, nie wyda spodziewanego plonu, lecz gdy przyjmiemy słowo Boże z otwartością, wyda owoc obfity. Tak jak ulewa i śnieg spadają z nieba i nie wracają, póki nie nawodnią ziemi, tak i słowo, które wychodzi z ust Bożych, nie może wrócić bezowocnie – nauczał wrocławski biskup pomocniczy, dodając, że najowocniej przyjmujemy słowo Boże, gdy spotykamy się z Najświętszą Maryją Panną. – Drodzy alumni, gdy Pan Bóg posłał archanioła Gabriela do Maryi, by zapewnić, że jest z Nią, odpowiedziała: ,,niech mi się stanie według słowa Twego”. Życzę Wam, abyście mocą Bożej łaski zawsze wzorowali się Jej postawą – życzył bp Andrzej Siemieniewski.
W drogę z nami wyrusz, Panie, nam nie wolno w miejscu stać”. Słowa te – pewnie znane wielu oazowiczom czy uczestniczącym w pieszych pielgrzymkach – przypominają prawdę powtarzaną przez stulecia o potrzebie wyruszenia w drogę. Papież Franciszek mówił o zejściu z kanapy, rozumianej oczywiście dużo szerzej niż tylko domowy mebel. Jest w nas pokusa ułożenia sobie życia, spokojnego, wygodnego, bezpiecznego – po prostu po naszemu. Okazuje się, że tego rodzaju postawa ma się nijak do tego, czego oczekuje od nas Pan Bóg. Cisną mi się do głowy w tym momencie także słowa Pana Jezusa skierowane do św. Piotra: „Wypłyń na głębię”. Wyrusz w nieznane, po ludzku nie do zrealizowania. Ważnym elementem naszego kroczenia za Chrystusem jest nie tylko wiara, ale też zaufanie. Piotr – długo po wezwaniu Abrama – uwierzył i zaufał, i opuścił łódź, ale znając historię Starego Testamentu, wiedział, że tak trzeba. Również bohater dzisiejszego pierwszego czytania – Abram musiał się zmierzyć z wolą Bożą i propozycją „wyruszenia w nieznane”. Trwanie w swoim ułożonym świecie, choć na pozór spokojnym i uporządkowanym, może się okazać miejscem, gdzie Bóg pozbawia cię swojego błogosławieństwa. Przejawia się to czasem w stwierdzeniu, że wszystko idzie mi pod górkę. Błogosławieństwo zaś jest przypisane do wędrówki, do pielgrzymowania, do podążania za wolą Bożą. Ty sam stajesz się błogosławieństwem dla innych wtedy, kiedy idziesz za Chrystusem. Człowiek kroczący za Jezusem jest błogosławieństwem dla tych wszystkich, których spotka na drodze swej życiowej wędrówki. Jest to ważne, zwłaszcza dziś, kiedy już trwamy w okresie Wielkiego Postu. Jakim jestem znakiem dla innych? Czy pójście za Jezusem jest łatwe? Oczywiście, że nie. Trudy i przeciwności w głoszeniu Ewangelii są chlebem powszednim. Zapewne wie to każdy, kto podejmuje się tego zadania. Nasza decyzja o pójściu za Chrystusem jest Bożym wezwaniem i powołaniem jednocześnie. Nie wszyscy wyruszają w drogę, nie wszyscy wstają z kanapy swego wygodnego życia, nie wszyscy biorą udział w głoszeniu Dobrej Nowiny. I nie dlatego, że brakuje im daru łaski, która została dana wszystkim, ale po prostu są zwykłymi leniami, różnie tłumaczącymi swój brak zaangażowania. Jezus wyraźnie ukazuje nam drogę ku wieczności, rzuca światło na nasze życie i nieśmiertelność, bo to ona nadaje impuls naszemu zaangażowaniu. Twardo kroczę naprzód, stąpając po ziemi, oczy zaś mam skierowane ku niebu.
Trwają prace konserwatorskie przy "Sądzie Ostatecznym" w Kaplicy Sykstyńskiej. Przebieg i zakres prac dla portalu niedziela.pl relacjonuje Włodzimierz Rędzioch:
W pracy dziennikarzy akredytowanych przy Stolicy Apostolskiej zdarzają się dni wyjątkowe – takim dniem była niewątpliwie sobota 28 lutego. Dyrekcja Muzeów Watykańskich zorganizowała w tym dniu wizytę w Kaplicy Sykstyńskiej, gdzie trwają prace konserwatorskie przy jednym z najbardziej znanych dzieł Michała Anioła – freskiem przedstawiającym Sąd Ostateczny. Dziennikarze udali się do Kaplicy wcześnie rano, jeszcze przed otwarciem Muzeów dla publiczności. Powitała ich dyrektorka Muzeów Barbara Jatta i grupa specjalistów, którzy w różny sposób są zaangażowani w prace konserwatorskie. Następnie dziennikarze, po założeniu kasków ochronnych, wchodzili w małych grupach na imponujące, siedmiokondygnacyjne metalowe rusztowanie, które pokrywa całą powierzchnię fresku - 180 metrów kwadratowych. Rusztowanie osłonięte zostało zasłoną z wierną reprodukcją "Sądu Ostatecznego".
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
