Pierwszy raz Kościół powszechny obchodził Dzień Życia Konsekrowanego w 1997 r. Jan Paweł II ustanowił go w Rzymie. Od tego czasu w święto Ofiarowania Pańskiego, 2 lutego każdego roku gromadzą się wokół Papieża i pasterzy Kościołów lokalnych osoby konsekrowane. Do ich grona należą zakonnicy, siostry zakonne, dziewce konsekrowane, wdowy, osoby działające w Instytutach świeckich i w Stowarzyszeniach Życia Apostolskiego. To dzień, w którym Kościół uroczyście dziękuje Bogu za dar życia konsekrowanego i zaprasza wiernych, by lepiej poznali tę formę życia. Osoby konsekrowane odnawiają wspólnie tego dnia śluby, po to by odnowić swoją miłość i wierność względem Jezusa.
W naszej diecezji uroczyście świętowano ten dzień w bazylice Ojców Bernardynów w Rzeszowie. Uroczystej Mszy św. przewodniczył bp Kazimierz Górny, ordynariusz rzeszowski. Na początku Mszy św. przywitał Pasterza Diecezji i wszystkich przybyłych o. Samuel Węgrzyn OFM. W kazaniu ks. Zbigniew Czuchra przywołał m.in. historię obecności Matki Bożej Pani Rzeszowa. Powiedział, że Patronka Miasta stoi niejako na straży dziejów naszej Ojczyzny. Trwa na skrzyżowaniu dróg naszej polskiej trudnej rzeczywistości. - Dzisiaj w blasku świec i błyszczących szczęściem naszych oczu wita nas w świątyni - mówił ks. Czuchra, a dalej pytał: „Czy może być coś piękniejszego od tej godności zaślubienia z Chrystusem, Jej Synem? (…) Życie konsekrowane to dar darmo dany. Trzeba mocno uchwycić Jezusa, kroczyć Jego śladami jest to najwyższa łaska, jaką człowiek, mężczyzna, kobieta może otrzymać od Boga Uchwycić się Jezusa, odpowiedzieć na Jego wołanie i iść, chociażby ze łzami w oczach”.
W słowie przed błogosławieństwem Ksiądz Biskup w ciepłych i serdecznych słowach wyraził wdzięczność wszystkim osobom konsekrowanym za ich służbę w naszej diecezji i podkreśli ich rolę w życiu Kościoła. Zachęcił do gorliwej służby oraz do wierności Panu Jezusowi we wszystkich sytuacjach.
Opowiadanie odsłania chwilę, w której król przestaje iść na czele ludu. Wiosna jest czasem wypraw wojennych, a Dawid zostaje w Jerozolimie. Zaczyna się od wygody, która nie stawia oporu pokusie. Dawid chodzi po dachu pałacu i patrzy z góry. Ten szczegół ma ciężar. Narracja jest oszczędna i chłodna. Tym wyraźniej widać, jak władza staje się narzędziem ukrycia. Król widzi, a potem coraz częściej „posyła”. Posyła po kobietę, posyła po męża, posyła list z rozkazem śmierci. Batszeba kąpie się, a narrator podkreśla czasowniki władzy: Dawid posłał po nią i wziął ją do siebie. Wzmianka o jej oczyszczeniu po nieczystości przypomina język Prawa i potwierdza, że poczęcie wiąże się z tą nocą. Potem przychodzi wiadomość o ciąży. W tle stoi Uriasz Chetyta, mąż Batszeby, cudzoziemiec wierny Izraelowi. Imię Uriasza (Uriyyāhû) niesie Imię Pana. Dawid sprowadza go z frontu, wypytuje o wojnę i odsyła do domu z podarunkiem z królewskiego stołu. Uriasz śpi jednak przy bramie pałacu wraz ze sługami. W dalszym ciągu opowiadania uzasadnia to pamięcią o Arce i o wojsku w polu. Jego postawa obnaża serce króla. Dawid upija Uriasza, a on nadal nie schodzi do domu. Król pisze list do Joaba z rozkazem ustawienia Uriasza w najcięższym miejscu bitwy i odstąpienia od niego. List niesie sam Uriasz. To obraz człowieka niosącego własny wyrok. Ginie Uriasz i giną także inni żołnierze. Zło rozlewa się poza prywatny grzech i dotyka wspólnoty. Tekst jeszcze nie pokazuje Natana, a już waży cisza Boga. Słowo Pana wróci i nazwie grzech po imieniu. Pomazaniec potrzebuje prawdy, aby wejść na drogę nawrócenia.
Mimo pogłębiającego się kryzysu demograficznego rządzący nie próbują szacować, czy powstające projekty ustaw mają wpływ na dzietność – pisze piątkowa „Rzeczpospolita”.
„Rz” przypomina, że do każdego projektu powstającego w rządzie dołączana jest obowiązkowo ocena skutków regulacji. W punkcie „wpływ na pozostałe obszary” tego dokumentu jest osiem opcji, które można zaznaczyć, wśród nich „demografia”. Poniżej jest pole do opisania tego wpływu.
Ewangeliczne Błogosławieństwa to styl życia, który w pewien sposób odzwierciedla pierwotny plan Boga wobec człowieka - stwierdza komentując fragment Ewangelii Mt 5,1-12a czytany w IV Niedzielę Zwykłą, roku A (1 lutego 2026 r.) łaciński patriarcha Jerozolimy, kard. Pierbattista Pizzaballa OFM.
W minioną niedzielę (Mt 4,12-23) widzieliśmy, że Jezus rozpoczyna swoją publiczną działalność w ziemi zranionej, pogranicza. W tej zranionej krainie Jego słowa są jak światło, a nawet jak wielka światłość, ta sama wielka światłość, którą zapowiadał prorok Izajasz, dając nadzieję tym, którzy żyli w krainie ciemności i śmierci (Iz 8,23-9,1).
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
