Reklama

Francja

Biskupi Francji: żadna istota ludzka nie może traktować innej jak przedmiot

„Żadna istota ludzka nie może traktować innej jak przedmiot” - taki tytuł nosi opublikowane 13 stycznia oświadczenie Rady Stałej Konferencji Biskupów Francji. Episkopat wyraża w nim swe zaniepokojenie projektem zmian w ustawie bioetycznej, którą wkrótce ma się zająć Senat.

[ TEMATY ]

Francja

biskupi

fotolia.com

Wskazuje na trzy zapisy obecnej wersji projektu, które, jeśliby zostały ostatecznie przyjęte, byłyby świadectwem poważnego lekceważenia etyki i - o ile nie zostałyby wyjaśnione - wyrazem lekkomyślności, gdy chodzi o przyszłość.

Po pierwsze, za dyskusyjne biskupi uznali podporządkowanie zrodzenia (za pomocą technik wspomaganego rozrodu) nowej istoty ludzkiej „planowi rodzicielskiemu”. Ich zdaniem, samo ustalenie kryteriów dla rodziców, którzy chcieliby skorzystać z medycznie wspomaganej prokreacji nie jest wystarczającą gwarancją wzięcia pod uwagę godności dziecka i uznania jego praw jako osoby. Tymczasem „szacunek dla dziecka” powinien być tu wzięty pod uwagę w pierwszej kolejności.

Po drugie, mianem wprost „niewiarygodnej” biskupi określili propozycję legalizacji pochodzenia dziecka bez ojca i przodków ze strony ojca oraz legalizacji macierzyństwa na podstawie zwykłej deklaracji woli u notariusza bez faktycznej ciąży noszonej przez kobietę. Dlatego wezwali, by klauzulą sumienia objąć wszystkich, w tym notariuszy, którzy nie chcieliby w tym uczestniczyć. - Czy bez takiego, wyrażonego w prawie, poszanowania indywidualnego sumienia nie pójdziemy w kierunku wprowadzenia policji myśli, sprzecznej z naszą demokratyczną wolnością? - pytają hierarchowie.

Reklama

Po trzecie, zdaniem biskupów, proponowane rozszerzenie diagnostyki preimplantacyjnej otwiera drogę do zwiększenia selekcji dzieci nienarodzonych, „selekcji, którą nasz kraj odrzuca, pragnąc społeczeństwa inkluzywnego”. - W ten sposób tolerowana byłaby „liberalna eugenika”, zależna od decyzji potencjalnych rodziców lub potencjalnego rodzica. Rodzice mający dziecko z chorobą genetyczną publicznie nas alarmują w kwestii „dehumanizacji”, jaką powodowałoby takie selektywne wybieranie. Pragnienie dziecka pozbawionego jakiegokolwiek wariantu genetycznego byłoby również „dehumanizacją” naszego człowieczeństwa! - stwierdzili członkowie Rady Stałej episkopatu Francji.

Podkreślili, że te trzy elementy są znaczące dla „ucieczki do przodu” naszych zachodnich społeczeństw, „poddanych liberalizmowi i prawom rynku: indywidualne pragnienia są w nich zaostrzone przez pozorne zadowolenie, jakie połączenie technik medycznych i prawnych zdaje się obiecywać”.

- Dziękujemy wszystkim tym, którzy biorą na serio wyzwania dyskutowanego prawa. Pozdrawiamy parlamentarzystów, którzy pracują nad wprowadzeniem klarowności i zdrowego zmysłu etycznego w kwestii człowieka do tekstu ustawy. Zachęcamy zaniepokojonych obywateli do ujawnienia swych zastrzeżeń i wyrażenia swych poglądów. Powtarzamy, że każde dziecko jest powołane do dorastania w rozwijaniu swej wolności i poszanowaniu swej godności, w łączności z wszystkimi innymi, i to w ciągu całego swego życia, bez względu na swoje pochodzenie etniczne, swą religię lub brak religii i swą orientację seksualną. Żadna istota ludzka nie może traktować innej jak przedmiot - napisali francuscy biskupi.

2020-01-13 20:09

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Asia Bibi stara się o azyl we Francji

2020-02-25 13:39

[ TEMATY ]

Francja

Asia Bibi

www.christianisinpakistan.com

Asia Bibi, pakistańska chrześcijanka, oskarżona o bluźnierstwo, która po uwolnieniu z więzienia wyjechała do Kanady, stara się o uzyskanie azylu we Francji. W piątek 28 lutego przyjmie ją w Pałacu Elizejskim prezydent Emmanuel Macron.

Bibi przyjechała do Paryża na prezentację swej autobiograficznej książki „Nareszcie wolna!”, napisanej wraz z francuską dziennikarką Anne-Isabelle Tollet. W rozmowie z RTL powiedziała, że zamieszkanie we Francji jest jej pragnieniem i ma nadzieję, że prezydent wysłucha jej prośby.

- Francja jest gotowa przyjąć Asie Bibi i jej rodzinę, jeśli takie jest jej życzenie - potwierdził komunikat urzędu prezydenta. Przypomniano w nim, że od czasu skazania Bibi na karę śmierci w 2010 r. Francja działała na rzecz jej uwolnienia we współpracy „z partnerami europejskimi i kanadyjskimi”.

Jeszcze dziś Asia Bibi ma otrzymać z rąk pani mer Paryża Anne Hidalgo honorowy dyplom miasta, przyznany jej w 2014 r. Będzie to pierwsze publiczne pojawienie się Pakistanki od czasu jej uwolnienia. Pod koniec tygodnia ma również spotkać się z dziennikarzami.

CZYTAJ DALEJ

Oświadczenie Patrycji Koteckiej: "Zaprzeczam kłamliwym informacjom"

2020-02-26 09:37

[ TEMATY ]

oświadczenie

Materiał prasowy

Publikujemy oświadczenie Patrycji Koteckiej, żony ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ziobry, dotyczące doniesień „Gazety Wyborczej”.

Zaprzeczam kłamliwym informacjom rozpowszechnianym przez „Gazetę Wyborczą” na mój temat. Zamierzam podjąć wobec redakcji i autora artykułu zdecydowane kroki prawne.

Publikacja jest oparta na złożonych 12 lat temu fałszywych wyjaśnieniach oszusta i gwałciciela o pseudonimie „Broda”, które były wielokrotnie sprawdzane przez prokuraturę, także w okresie wielu lat rządów Platformy Obywatelskiej. „Gazeta Wyborcza” powołuje się na konfabulanta, który już nie raz wprowadzał w błąd prokuraturę, jak na przykład w sprawie zabójstwa generała policji Marka Papały, gdy pomówił o zlecenie morderstwa żonę ministra w rządzie PO. Dziś, po wieloletnich wyrokach, Piotr K. jest nadal notorycznym przestępcą poszukiwanym przez Interpol dwoma listami gończymi, podejrzanym m.in. o oszustwo i gwałt na Ukrainie.

Autor artykułu, zwracając się do mnie przed publikacją, przyznał w korespondencji SMS-owej: „Mam te akta od 5 lat. Nie chciałem o tym pisać, ale teraz nie mam wyjścia”. W związku z powyższym widać, że „Gazeta Wyborcza” nie traktowała tych materiałów poważnie, a we wcześniejszych publikacjach nawet dyskredytowała „Brodę”. Dzisiaj motywowana politycznie „Gazeta Wyborcza” próbuje desperacko wykorzystać Piotra K., by wpłynąć na opinię publiczną w związku z nadchodzącymi wyborami.

Publikacja „Gazety Wyborczej” kontynuuje rynsztokowy atak Piotra K. i oszusta Zbigniewa S. na mnie i zastępcę Prokuratora Generalnego Panią Beatę Marczak, jakiego w ostatnim czasie dopuścili się oni w mediach społecznościowych. Polegał on na rozpowszechnianiu fałszywych zdjęć i informacji, mających zdyskredytować najważniejsze w prokuraturze osoby odnoszące sukcesy w walce z przestępczością zorganizowaną. Obsceniczne zdjęcia, które miały rzekomo przedstawiać mnie i Panią Prokurator Beatę Marczak, w rzeczywistości przedstawiały inne osoby, z których jedna była ofiarą Piotra K.

Jako dziennikarka wielokrotnie negatywnie opisywałam świat zorganizowanej przestępczości, domagając się zaostrzenia odpowiedzialności karnej dla tego rodzaju przestępców. Temu był poświęcony szereg materiałów, które przygotowałam, pracując w telewizji TV4. Jeden z nich postulował konfiskatę majątków członków mafii pruszkowskiej. Dlatego przypisywanie mi jakichkolwiek związków z działalnością tych przestępców, uważam za postępowanie wyjątkowo nikczemne i obrzydliwe. Nie ulega wątpliwości, że fałszywe zeznania są motywowane też zemstą świata przestępczego za moją pracę dziennikarza śledczego. Jednocześnie stanowią odwet za skuteczne zwalczanie przestępczości, w tym tej zorganizowanej, przez mojego męża - Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego.

CZYTAJ DALEJ

S. Alicja Kaszczuk "twarzą" akcji "Misjonarz na Post"

2020-02-26 20:59

[ TEMATY ]

misjonarz

Misjonarz na Post

misjonarka

s. Alicja Kaszczuk

Klaudia Zielińska

Siostra Alicja Kaszczuk

Siostra Alicja Kaszczuk ze Zgromadzenia Sióstr Małych Misjonarek Miłosierdzia (orionistek) stała się „twarzą” akcji „Misjonarz na Post”. Zofii Kędziorze opowiada o swojej misji i o tym, skąd czerpie tyle energii i radości.

Zofia Kędziora: Jak to się w ogóle zaczęło, że znalazła się siostra w Kenii?

Siostra Alicja Kaszczuk: Od dwunastu lat posługuję w Kenii. A od dwóch lat towarzyszę też siostrom w stawianiu pierwszych kroków na nowej dla nas ziemi misyjnej – w Tanzanii, gdzie przyjęliśmy posługę w wiosce trędowatych, wśród ubogich w archidiecezji Tabora.

Jak odkryła siostra swoje misyjne powołanie?

Powołanie misyjne odkryłam wcześniej niż powołanie zakonne. Przez wiele lat wiedziałam jedno: pragnę świadczyć o tym, że Bóg kocha każdego, w każdym zakątku świata. Później poznałam orioński charyzmat i człowieka, który pociągnął mnie swoim przykładem życia i swoimi ideałami. To święty Alojzy Orione, potęga miłości i miłosierdzia wobec najuboższych z ubogich. Tak właśnie wybrałam drogę, dla mnie najpiękniejszą z pięknych, czyli życie zakonne. Jak to mówię, sama sobie swego życia zazdroszczę!

To niesamowite... Niech siostra jednak powie, jakie są tak naprawdę misje? To pytanie może zabrzmieć banalnie, ale niewiele osób zdaje sobie sprawę z tego, z jakimi trudnościami muszą mierzyć się na co dzień misjonarze i misjonarki.

Są trudne... ale piękne. Jak każde powołanie, każda droga. Misje to głoszenie miłości tam, gdzie On nas posyła, ale głoszenie to wychodzi poza wszystkie schematy, dlatego nie da się mieć gotowych odpowiedzi i nie można improwizować, trzeba żyć Ewangelią, by być jej świadkiem tu i teraz. To wspólnota międzynarodowa, mieszanka kultur i doświadczeń, niekoniecznie współgrających ze sobą. Stąd samotność i niezrozumienie, w apostolacie często też rozczarowanie i bezradność, problemy ekonomiczne i zdrowotne. Ale tak sobie myślę, czy życie małżeńskie, rodzinne jest wolne jest od tych wszystkich problemów? Nie. Bo nie ma innej drogi do zbawienia, jak tylko przez krzyż, ważne jest jedno, by przyjąć wszystko z miłością, wtedy zobaczymy głębokie piękno tej trudnej drogi. Wtedy czerstwy, suchy chleb misyjny smakuje inaczej. Lepiej.

Kenia to trudny teren misyjny. Mimo iż mieszka w nim wielu chrześcijan, to zmaga się zkryzysem gospodarczym. Jak wygląda na co dzień praca siostry?

Kryzys gospodarczy i ogromny rozdźwięk pomiędzy światem bogatych jednostek i tysiącami ludzi, żyjącymi w skrajnej biedzie, to źródło problemu, któremu musimy na co dzień stawić czoła. Posługujemy wśród najuboższych z ubogich. Staram się, razem z moimi siostrami i w sumie dzięki nim, bo od nich uczę się wchodzić w tę trudną rzeczywistość, żyć życiem tych, którym służę. Ostatnie lata to czas dramatycznej suszy, której doświadczaliśmy wszyscy. Zamiast obfitych plonów śmierć zbierała swoje żniwo wśród tych najsłabszych, chorych, ubogich i najmniejszych. Do misji przynoszono nam dzieci, które z głodu nie miały siły płakać, odwiedzaliśmy starców, których ciała wyjadały robaki. W Kenii mamy pod opieką ponad dwa tysiące ubogich dzieci, przychodnie, przedszkole. W Tanzanii, tak jak już wspominałam, żyjemy wśród trędowatych. Żyjemy z nimi i dla nich. Uczestniczymy w ich radościach i problemach. Tam, gdzie moi ubodzy żyją na stepach sawanny wypasając bydło, ja do nich po prostu dołączyłam. Mamy teraz nasze misyjne stado wielbłądów. Tym razem to oni potrzebowali mojej pomocy, ale ja potrzebowałam ich. Od miejscowych uczyłam się, jak opiekować się stadem, jak prowadzić przez sawannę, jak karmić i doić. Mleko wielbłąda jest bardzo odżywcze, ratuje niejednokrotnie życie dzieciaków. Poszliśmy nawet dalej, robimy ser i mydło z mleka wielbłądziego. Wszystko po to, by wspierać tych najuboższych. Niby nic, zwykła rzeczywistość naszych ubogich, ale jesteśmy z nimi i naszą mocą jest moc Jego miłości. Czasem wystarczy dobre słowo, uśmiech, czasem kubek wody, talerz fasoli, opatrzenie rany, troska o stada, czy też podanie deski przy budowie domu. Ważne jest tylko to, by wiedzieć, że to nie z nas jest ta moc, że to On wchodzi dzięki nam w tę misyjną rzeczywistość. Stąd istotne jest, by w niej uczestniczyć, by być blisko. Cieszy mnie, gdy widzę świadectwa wielu misjonarzy i misjonarek, którzy z radością, miłością i troską dzielą się swoim doświadczeniem. Bogu dziękuję za każdą inicjatywę, troskę i radość, jaką pokazują. Piękne jest też to, że są takie portale, jak misyjne.pl, które pokazują nam te różne perspektywy misyjne i mobilizują do modlitewnego wsparcia.

Została siostra „twarzą” akcji "Misjonarz na Post" (która polega na duchowym wsparciu polskich misjonarzy). Czy w ogóle warto modlić się za misje i misjonarzy?

Ja żyję dzięki modlitwie i gdyby nie to niesamowite wsparcie, nie wyobrażam sobie nawet jednego dnia, ba, nawet najmniejszej chwili! Tu, na misjach, karmię się modlitwą, w modlitwie Mu wszystko oddaję – z ufnością – i z Niego czerpię siłę, mądrość, miłość i radość. Wiem, że wiele osób modli się za mnie, szczególnie wdzięczna jestem mojej kochanej mamie, ona towarzyszy mi swoją modlitwą codziennie. Mamy też taką niesamowitą łaskę, że w naszym zgromadzeniu są siostry sakramentki niewidome, one ofiarowały swój brak wzroku za tych, którzy nie znają Boga, za nasze misje, nasz apostolat wśród ubogich. To one wstają godzinę wcześniej niż my – misjonarki, by otoczyć nas od rana swoją modlitwą. Praca misyjna to codzienne zmaganie się z własnymi słabościami, z brakiem czasu. To wiele godzin pracy fizycznej, pieszego wędrowania, ale też setki mil w samochodach, wiele godzin pracy biurowej, w projektach, rozliczeniach, dokumentach. Tutaj dosłownie stajemy się wszystkim dla wszystkich, aby w ogóle ocalić przynajmniej niektórych. Ale tajemnicą tego oddania się jest pomoc innych, duchowe i materialne wsparcie tysięcy osób, które nigdy nie wyjechały na misje, ale swoim zaangażowaniem dokonują tu na misjach cudów. To jest ta niesamowita Boża logika, która sprawia, że Kościół, jako jedno ciało, troszczy się o wszystkie swoje członki. Wy tysiące kilometrów z dala od nas sprawiacie, że my tutaj mamy siłę, by z odwagą i mocą głosić Jego imię wszystkim narodom. A my, rozsiani po całej ziemi, wspólnie z tymi którym, służymy, Bogu dziękujemy za was, waszą troskę i ogarniamy modlitwą wszystkie wasze intencje. To tajemnica tej cudownej wymiany, która znajduje się w jednym jedynym źródle. W Bogu.

Dziękuję za rozmowę!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję